Siedem minut po północy

„Potwór pojawił się tuż po północy. Jak to potwory mają w zwyczaju.” Na wstępie muszę nadmienić, że zamówiłam tę pozycję przez internet i jakież było moje zaskoczenie, kiedy rozpakowałam w domu paczkę! Książka była po prostu piękna! Nie mogłam przestać jej dotykać, głaskać i przeglądać. Cudowne grube białe stronice, nie jakieś pożółkłe z gównolitu. Do tego całość wzbogacona rysunkami autorstwa Jima Kaya, które dodały charakteru wszystkim wydarzeniom, oraz sprawiły, że książka wskakuje zupełnie na inny poziom, będzie prawdziwą ozdobą każdej biblioteczki. Książka krótka, ale jakże bogata w swojej wymowie. Historia chłopca, Conora, żyjącego w świecie, w którym musi ogarnąć w bardzo młodym wieku wiele rzeczy na raz, rozwód rodziców, ciężką chorobę matki, rozczarowanie wobec przyjaciela, niełatwą egzystencję wśród rówieśników w szkole. Śnią mu się koszmary. Pewnej nocy odwiedza go Potwór, który wbrew wszelkim błędnym przekonaniom o Potworach, wcale nie jest taki zły… „Nie jest ważne, co myślisz. Liczy się tylko to, co robisz.” Opowieści takie jak ta każdy odbiera na swój własny sposób. We mnie osobiście poruszyła te najgłębiej tkwiące struny, cofnęłam się do dzieciństwa i na nowo przeżywałam swoją własną historię, swoją własną stratę. Ta opowieść wdarła się we mnie i eksplodowała gdzieś wewnątrz, miałam chęć wybiec w nocy na ulicę, gadać do drzew, rzucić się na kolana i krzyczeć „Mamo, dlaczego? Mamo, wróć!!”. I teraz nie wiem, co jeszcze mogłabym dodać… Po prostu warto przeczytać tę książkę. Od dziś będę naprawdę wnikliwie obserwować tego autora, bo do tej pory, zarówno ta opowieść, jak i początek trylogii Ruchomy Chaos były świetne.