Shy

To jedna z tych książek, które nie tyle się czyta, co próbuje się poczuć - jak myśli, pełne hałasu, pęknięć i nagłej ciszy. Shy wymyka się schematom. Jest doświadczeniem. Intensywnym, momentami niewygodnym, ale trudno przejść obok niego obojętnie. Tytułowy Shy ucieka. Z ośrodka o znamiennej nazwie Ostatnia Szansa, ale tak naprawdę — od siebie samego. Jego wędrówka przez ogrody, las i noc staje się wędrówką przez wnętrze głowy: pełnej gniewu, wstydu, żalu i nieoswojonej potrzeby miłości. To nie jest klasyczna narracja. To strumień świadomości, rwany, chaotyczny, pulsujący jak muzyka, która raz koi, raz ogłusza. Miałam wrazenie, że autor bawi się formą z pełną premedytacją. Zdania potrafią ciągnąć się bez tchu, by za chwilę rozpaść się na pojedyncze słowa i puste przestrzenie. Ten rytm — nierówny, nerwowy — doskonale oddaje stan bohatera. Tu chaos nie jest błędem. Jest językiem emocji, które wymknęły się spod kontroli. Jest to opowieść o dorastaniu, które boli. O młodych ludziach niosących w sobie burze, często niewidoczne dla dorosłych. O samotności, która nie zawsze oznacza brak ludzi obok, i o winie, której nie da się tak po prostu z siebie zrzucić. To książka gęsta od emocji. Nie jest to lektura łatwa ani przyjemna w tradycyjnym sensie. Wymaga od czytelnika otwartości i gotowości na dyskomfort. O dorastaniu, o zagubieniu, o próbie przetrwania kolejnej godziny. Polecam.