Sezon maczet

Przerażające reportaże, których bohaterami są przede wszystkim ludobójcy z plemienia Hutu, uczestnicy wielu masakr na sąsiadach Tutsi. Największe wrażenie robią opanowane, niemal beznamiętne relacje siepaczy, którzy opowiadają o mordach jak o codziennej pracy, porównując często zabijanie ludzi maczetami do ścinania roślin czy uśmiercania zwierząt. Nie ma w tych opowieściach wyrzutów sumienia czy skruchy, jest tylko sucha, faktograficzna opowieść o technikach zabijania i ich doskonaleniu, o towarzyszących mordom gwałtach i grabieżach, o wieńczących każdy dzień "pracy" pijackich zabawach... Ludobójcy sami nie szukają odpowiedzi na pytanie o przyczyny zezwierzęcenia, które ich ogarnęło. Jeśli odpowiadają na pytania reportera, tłumaczą się rozkazami i koniecznością zabijania, którą im narzucono, twierdząc, że gdyby nie poddali się tej "pracy", zostaliby zabici jako sprzymierzeńcy wrogów. To tłumaczenie w zupełności im wystarcza jako rozgrzeszenie własnych czynów. Autor stara się dociec, jak doszło do tego, że żyjący obok siebie latami ludzie stali się śmiertelnymi wrogami; jak to możliwe, by zwyczajni rolnicy, urzędnicy, nauczyciele z dnia na dzień stali się zwyrodnialcami i ludobójcami. Reporter zestawia rzeź w Ruandzie z Holokaustem i czystkami etnicznymi w byłej Jugosławii. Pyta, dlaczego w każdym z tych przypadków do ludobójstwa dochodziło przy milczącym przyzwoleniu i obojętności wpływowych krajów Zachodu. Lektura "Sezonu maczet" jest trudna ze względu na porażającą tematykę. Jednocześnie jednak całość jest napisana w mistrzowski sposób, co sprawia, że czyta się te reportaże z zainteresowaniem i ogromnymi emocjami. Jestem pełna podziwu dla warsztatu autora, któremu udało się połączyć prawdę dokumentalnego przekazu z dziennikarską dociekliwością i refleksją wrażliwego człowieka. Dla mnie książka ta jest przykładem reporterskiego arcydzieła i powinna stać się lekturą obowiązkową każdego adepta dziennikarstwa.