Sette Minuti

Mafia story, znany schemat, małżeństwo z konieczności. Capo mafijnej rodziny nie chce partnerki, którą mu swatają i kupuje przyszłą żonę na aukcji "żywego towaru". Oferowane tam kobiety mają być seksualnynymi zabawkami. Można powiedzieć, że dziewczyna ma szczęście. Facet nie jest dręczycielem. A kiedy następuje zwrot akcji, to w stylu Tytusa Andronikusa. Zresztą tych zwrotów będzie kilka. Oczywiście doprowadzą do szczęśliwego zakończenia. Schematyczna, naiwna. Mafiozo choć bajecznie bogaty jest mało bystry. Ma nieograniczoną władzę a daje sobą manipulować jak dziecko. Niby dużo "żołnierzy" ale walczy w samotrzeć. Porządnej ochrony też nie ma, a przecież gościu śpi na forsie, skoro płaci za dziewczynę miliard, tylko w jakiej walucie: $, € a może jeszcze w lirach? Najbardziej podobają mi się samoobsługowe domy, nikt im nie sprząta, żadnego personelu a czysto, chyba? Gangus gotuje sobie sam, bo nie ma zaufania do jedzenia, które ktoś przygotuje. Ma nieprzepracowaną traumę osieroconego chłopca, wychowanego przez surowego ojca. Fabule można wiele wybaczyć, ale polszczyzna tekstów ... tragedia. Czy to wina autorki, redakcji, korekty? Czy też systemu edukacji, który nie uczy poprawności językowej? Na miłość boską nie podnosimy się do siadu! Albo siadamy, albo podnosimy się i siadamy.