Serce Cienia

Wiem, że niektórych mogę urazić swoją opinią i broń Boże nie mam nic złego na myśli, ale Marchia Cienia to serca bardzo podobna do Gry o tron//Sagi Pieśni Lodu i Ognia. To nie zarzut, to stwierdzenie, do którego łatwo dojść po zakończeniu serii. Serce Cienia to ostatni tom sagi Marchi Cienia, punkt kulminacyjny całości historii, jej zakończenie, miejsce, gdzie dzieją się najważniejsze wydarzenia z całego cyklu. I o ile jako całość jestem w stanie ocenić bardzo, ale to bardzo wysoko ze względu na porywającą historię, dobrze poprowadzonych bohaterów, wątki, cudowne miejsca, istoty, to pojedyncze elementy kulały. Wiem, że cykl ma też swoje lata, ale wydaje się... oklepany. Nie siedzę stricte w high/dark fantasy, ale motywy wykorzystane w Marchii Cienia to typowe dla fantasy wątki z elementami walki z bogami, tajemniczymi rasami, walką o władzę, wojną... Tu naprawdę niewiele nas może zaskoczyć, ale historie bohaterów, których los śledzimy są na tyle interesujące, że się czyta. I nawet jeśli odlożyłam książkę na parę lat, bo zwyczajnie momentami mocno mnie nudziła, to chciałam poznać zakończenie. Bardzo długie zakończenie, z dziwnymi relacjami postaci na koniec i rozwiązaniami fabularnymi (szczególnie miłosnymi),które wpędziły mnie w zakłopotanie. Nie mniej, serię polecam. Warta uwagi, trochę oklepana, pod wieloma względami nie zaskoczy, ale to świetna, solida przygoda, która nie zawiedzie!