Senfiliada

Self-publishing miał się stać szansą dla młodych pisarzy w tych ciężkich czasach, kiedy to wydawnictwa boją się inwestować w zupełnie nowe nazwiska, sięgając raczej po te już sprawdzone i ciepło przyjęte przez czytelników, dające szansę na realny zarobek. Jednocześnie druk cyfrowy czy rozpowszechnienie e-booków pozwalają na redukcję ewentualnych kosztów wypuszczenia książki na rynek, czyniąc je przystępnymi nawet dla osób prywatnych. Stąd najpewniej taki wysyp oficyn oferujących odpłatnie „profesjonalne usługi redaktorskie i korektorskie” oraz pomoc w wypromowaniu się tym, którzy marzą o wydaniu swojej książki. Szybko się jednak okazało, że z opcji „zapłać, drogi pisarzu, a przyjmiemy wszystko, bez wybrzydzania i kręcenia nosem” korzystają w dużej mierze ci, których niepowodzenia u „tradycyjnych” wydawców nie powinny nikogo dziwić i którzy niestety nie chcą wyciągnąć oczywistych wniosków. Słowem – na światło dzienne wychodzą w ten sposób dzieła, które nigdy nie powinny opuścić szuflady swego autora. I „Senfiliada” Roberta Zamorskiego jest tego najlepszym przykładem.