Sen o miłości i śmierci

Zanurzając się w świat prozy Filipa Davida, czytelnik wchodzi jakby do „ciemnego lasu”, w którym krążą postacie zarówno żywych, jak umarłych. Razem z autorem śni sen o miłości żydowskiego młodzieńca do nieżyjącej dziewczyny, zderzając się z rzeczywistością jak z Dybuka Szymona An-skiego, albo jak z - przywoływanej zresztą przez samego Davida - powieści Izraela Joszuy Singera Josie Kałb, której akcja toczy się w XIX-wiecznych dworach galicyjskich cadyków. Tak jest we Śnie o miłości. Natomiast we Śnie o śmierci brutalne eksperymenty na dzieciach zamkniętych w nazistowskich instytutach prowadzą autystycznego bohatera po latach, podczas ostatniej jugosłowiańskiej wojny, na rzeczywisty i metaforyczny statek szaleńców. Nieustanna gra między rzeczywistością a nierzeczywistością, między snem a jawą, filmowe mistrzostwo poetyki autora tworzy niezapomniane obrazy, artystycznie oszczędne a tak wyraziste, że czytelnik długo ich nie zapomni. Pejzaże Podola i Wołynia w wizji Davida, ze swą urodą, bogactwem barw i zapachów, są dla polskiego czytelnika dodatkowym źródłem artystycznej satysfakcji. Podobnie jak – podkreślana przez wybitnego krytyka serbskiego Ljubiszę Jeremicza – znakomita synteza europejskiej literatury romantycznej i mistyki hebrajskiej.