Sekta zabójców

Zwykły przypadek czy zrządzenie losu? A może tylko część fanatyzmu? Dubhe, jako mała dziewczynka zabija kolegę i od tamtej pory wydawać by się mogło, że jej życie zmierza ku jednemu celowi - zabijaniu. Ale czy naprawdę takie jest jej przeznaczenie? Czy sama może odmienić swój los? Historia podzielona jest na czas współczesny i na przeszłość. Nie od razu poznajemy przeszłość głównej bohaterki, autorka powoli nam ją stopniuje. Głównym narratorem jest Dubhe, młoda zabójczyni (ma chyba coś koło 17-18 lat, nie zostało to dokładnie określone) oraz tak mniej więcej od połowy książki poznajemy perspektywę Lonerina, czarodzieja, który jest niewiele starszy od Dubhe. Oboje pomimo młodego wieku są nad wyraz dojrzali, ale nie przesadnie. Powiedziałabym, że ta cecha jest odpowiednio wyważona. Całość jest dla mnie takim wstępem. Poznajemy w niej samą Dubhe (jej przeszłość oraz to kim jest teraz),Lonerina, tytułową Sektę Zabójców oraz po części problemy, które nękają Świat Wynurzony. Tylko “po części”, bo ten tom bardziej skupia się na opisie samej Sekty. Jej struktury. Religii, wyznawanej przez jej członków oraz na tajemniczym planie, do którego dąży przywódca Sekty - Yeshol. Opisy, były mroczne. Czytasz je i od razu przed oczami widzisz te zabójstwa, tą krew. I mówię to ja - bojidudek. Same rytuały, codzienna modlitwa, obrzędy nie zostały może zbyt dokładnie opisane, ale zostały na tyle dobrze przedstawione, że bez problemu czytelnik połapie się w ich sensie. Świetnie zostali przedstawieni członkowie Sekty. Może nie w sposób do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni, ale od razu poznajemy ich motywacje i są oni w nich konsekwentni. Podobały mi się te skoki w przeszłość. Z zapartym tchem czytałam fragmenty opowiadające o Dubhe i Mistrzu. Książka nie jest zła, ale tak jak wspomniałam mam parę “ale”. Jak ją odłożysz to Cię do niej nie ciągnie, aby czytać dalej, ale jak już ją otworzysz to wsiąkasz. Przynajmniej tak było ze mną. Niekiedy pojawiają się w niej zbyt długie opisy. Podwójna narracja, jak mi to nie przeszkadza, a wręcz ją lubię, to tutaj się pogubiłam w niektórych wydarzeniach. Podam Wam przykład. Najpierw mamy opis rytuału widziany oczami Dubhe, a po 3-4 rozdziałach, mamy opis kolejnego rytuału, tym razem widziany oczami Lonerina. I tak się zastanawiałam czy jest to ten sam rytuał widziany z dwóch perspektyw czy inny. Później się domyśliłam, że to ten sam, zostało wspomniane, że ten rodzaj rytuału jest wykonywany tylko podczas odpowiedniej fazy księżyca. Na pewno w książce nie znajdziecie romansu. Jest delikatnie wspomniane uczucie i może kiedyś coś z tego będzie, ale nie w tym tomie. I nie, nie pomiędzy głównymi bohaterami. Książka na pewno spodoba się fanom “Nibynocy”.