Seks, pontikka i renifery

Trzymacie Państwo w ręku kolejną trzecią, równie znakomitą książkę Wojciecha Frankowskiego, ale jakże inną od poprzednich. Ta, o czym informuje nas autor, to nie są jego wspomnienia, a towarzysza podróży. Po jej przeczytaniu przekonacie się Państwo, że jakaś jej część, mniejsza lub większa, może być, a może na pewno jest częścią naszych przeżyć i wspomnień. Każdy z nas był młody z wielkim apetytem na życie, a seks był i pozostanie jednym z najsilniejszym instynktów. Każdy ma marzenia i nadzieje na miłość, przygodę, czy bliskość drugiego człowieka. Co człowiek, to wspomnienia, ale ta jego część w większości jest dla nas wspólna. Bo takie jest życie i cieszyć się nim powinniśmy do końca i takie jest przesłanie tej książki. Niesamowicie wciągająca, mówiąca o seksie w sposób bezpruderyjny. „Kochać i być kochanym to największa radość w życiu człowieka. To nie było zwykłe zauroczenie, namiętność, która oszołamia, oślepia i topnieje szybko jak pierwszy śnieg. Kochałem ją, jej cudowne dłonie, palce stworzone nie tylko do gry na skrzypcach, jej ciepły głos, który budził mnie i przyprawiał o dreszcze na całym ciele. Wychodziliśmy z łóżka tylko wtedy, gdy musieliśmy iść do pracy”.