Sekretny pamiętnik Mirandy Cheever

Zapewne książka ta nie należy do tzw. ambitnej literatury, jednak jak dla mnie okazała się odpowiednia na chwilowe oderwanie się od szarości dnia codziennego. Niespecjalnie przepadam za romansidłami, pewnie ze względu na dystans z jakim podchodzę do niektórych skrajnych zjawisk związanych z pojęciem miłości, przesadnego zakochania. Jednak trzeba przyznać, że faktycznie ludziom brakuje tego rodzaju uniesień w swoim życiu, dlatego czasem tęskniąc za głębszymi porywami serca, pozwalamy sobie niekiedy zapomnieć się w podobnych książkach, czy filmach. Niestety często wtedy padamy ofiarami fascynacji skrajnie ociekających miodem sytuacji, których świadkami stajemy się, przybierając rolę widza, bądź czytelnika. Wtedy przy rozbudzeniu swoich głęboko schowanych tęsknot zatracamy się w akcji danego dzieła i nieświadomie ożywiamy nadzieję, że podobne sceny mogłyby zaistnieć w naszym własnym życiu... Schodząc na ziemię...;)warto nadmienić, że książka mimo, że jak przystało na romans oczywiście głównie dotyczy wątku miłosnego, ale myślę, że mnie zaciekawiła głównie dzięki zachowaniu przy tym wszystkim poczucia humoru. Czasem naprawdę, można się poczuć jak idiotka śmiejąc się ot tak do książki:)... Poza tym treść tej pozycji przekazuje pewne wartości. Autorka nie skupia się wyłącznie na tym, że 'główna bohaterka kocha starszego o 10 lat milorda, on z kolei sam nie wie co z tym zrobić, a ona przez to szaleje i...' chciałoby się rzec 'takie tam'. Wszelkie odczucia głównych bohaterów opisane są dość realistycznie. Miłość, związane z nią różnorakie wątpliwości, nieodłącznie owiane tym co powszechnie wypada, a czego nie wypada robić, czyli wszechobecna etykieta(często sprytnie i subtelnie łamana) w niezwykły sposób przeplatają się ze sobą nawzajem, przez co trudniej oderwać się od dalszego czytania. Podsumowując książka należy do typowo "babskiej" ;) literatury, odpowiedniej do popołudniowej gorzkiej herbaty, wspaniale zastępuje deficyt węglowodanów pod ręką;) .