Sekretne życie zwierząt

Nawet nie trójka. Dwója z plusem, wyłącznie przez sympatię względem autora. Mam spory sentyment do postaci pana Kruszewicza. Jest on jedną z pierwszych postaci na scenie popularyzatorów fauny, którą z zapartym tchem śledziłam od najmłodszych lat. Tytuł książki niemal natychmiastowo przywodzi na myśl program, z którym kojarzy się nazwisko doktora. Niestety, połączenie to nie jest zbyt szczęśliwe... Racją jest, że nie każdy wprawiony mówca będzie zręcznym pisarzem. I odwrotnie - mistrz pióra niekoniecznie musi mieć zadatki na błyskotliwego gawędziarza. Ten ostatni tytuł bezsprzecznie należy do dyrektora warszawskiego ZOO. Lektura "SEKRETNEGO życia zwierząt" to właściwie jak seans "PRYWATNEGO życia zwierząt". Występ na papierze. Zupełnie nie tak udany, jak zapamiętałam go ze szklanego ekranu. Nie chodzi nawet o skromną objętość anegdotek (wszak pojedyncza ciekawostka jest nieraz lepsza od kilkustronicowego lania wody),ani nawet zastosowany przez autora rozkład wiedzy, który nie każdemu może przypaść do gustu. Powtórzeń ci tutaj co niemiara. Zupełnie serio - ten sam wyraz pojawiający się trzy zdania pod rząd. Albo i w jednym, jeśli tylko odpowiednio długie, tudzież rozwinięte. Spece od telewizorni sprawdzili się tym razem lepiej, niż korekta wydawnicza. A może to ja trafiałam na te lepsze odcinki? Trochę mierzi mnie też fakt, że 3/4 książki dotyka zagadnień, które zbiorowo określić można jako "pani z panem robią rzeczy". Pani z panem flirtują, pani z panem konsumują związek, pani zdradza pana, a pan ma załamanie nerwowe. Tyle, że pan to w tym wypadku samiec, a pani - samica. Zastanawiam się, co skrywać będzie książka o zwierzęcej seksualności, którą notabene nabyłam zaraz za jednym zamachem. A propos niecnych działań pań. Moją listę skarg i zażaleń zamyka wspomnienie tych wszystkich skrzywień, które zaliczyłam w momencie czytania konkluzji (całe szczęście - niektórych!) sprowadzających się do ukazywania powiązań między światem homo sapiens, a światem zwierząt. Było coś o kobietach lubujących się w kabrioletach, panach, u których substytutem siły będzie przestronny dom (wystarczy wam, drogie panie?)... Te sprawy, wiadomo w jakim kierunku to zmierza. Troszkę jazdy na stereotypach, które czasem może i bawią, ale po kilku dokładkach człowiek ma już przesyt. Piękna oprawa graficzna, zbożny cel z tyłu okładki i ploteczki wprost z wybiegów warszawskiego ogrodu zoologicznego nieszczególnie ratują sytuację. Chyba wolałabym ciągiem obejrzeć wszystkie 125 odcinków zwierzęcej prywaty, niż zgłębiać wyjawiane na papierze ich sekrety.