Sekretne życie Rudolfa Hessa

Przyznam, że odkrycie prawdziwej osobowości Rudolfa Hessa nie zaskoczyło mnie zbytnio. Po lekturze Ewy Braun na dworze Fuhrera , nie mogłam się nadziwić, jak taki zakompleksiony hipochondryk potrafił poderwać tłumy i dojść do władzy, więc tym razem nie było już tak łatwo mnie zadziwić. O Rudolfie Hessie wiedziałam tyle, ile właściwie można przeczytać w Wikipedii. Oczywiście, można uznać ten zasób wiedzy za wystarczający, ale czyż nie ciekawiej jest odkrywać, że wielcy dyktatorzy, ludzie władzy, przed którymi trzęsła portkami nie tylko Europa, okazywali się… ułomni? I wcale nie chodzi tu o ich pośmiertną dyskredytację, bo niby teraz, to możemy się śmiać czy kpić, ale wówczas nikomu nie było do śmiechu. Chodzi raczej o to, by obnażyć pewien mechanizm, który wprawia nas w zdumienie, gdy stoimy z boku, ale nie zadziwia już tak, gdy jesteśmy jego częścią. Ta książka poniekąd pokazuje kulisy kultu Hitlera i pośrednio tłumaczy jego sukces, obnażając osobowość jego ofiary, wspomnianego Hessa. Niewątpliwie jest to nieprzeciętna lekcja historii, obnażająca bezkrytyczną, ślepą, żeby nie powiedzieć, naiwną wiarę w swojego przywódcę, w mrzonki i ideały..