Sekretna kochanka

On – nie cudo, raczej niski niż wysoki, raczej szczupły niż dobrze zbudowany, spokojnie nieatrakcyjny w przeciwieństwie do wszelakich atrakcyjnych hulaków, poważnie podchodzący do życia, o niezbyt rozwiniętym/specyficznym poczuciu humoru, „drętwy”, „nudny”, „zachowawczy”. Ona – początkowo poznajemy ją głównie od strony jej kształtnego i zgrabnego tyłeczka obleczonego w różowy muślin, naładowana radością życia, maksymalnie spontaniczna, nieskrępowana nakazami i zakazami. Jak coś sobie upatrzy, to nie ma zmiłuj. A upatrzyła sobie właśnie Edwarda. Oj, biedny on, biedny. W zasadzie można z przymrożeniem oka i lekkim uśmiechem patrzeć tylko na próby bohatera wyrwania się z tego układu, z przyszłości, którą dla niego zaplanowała bohaterka. Ale walczy, a że dżentelmen z niego prawdziwy skazany jest na porażkę. Potem następuje objawienie i Edward przechodzi do działania. Ale i tak i tak, większość tego działania, a już na pewno mieszanie innym w głowach, przypada w udziale Angeline. Zawsze najpierw piszę o bohaterce, później o bohaterze. Tutaj jest odwrotnie, ponieważ w zasadzie role są tutaj odwrócone. To Angeline jest tą stroną zakochaną, aktywną, polującą, knującą. To ona właśnie podczas pierwszego spotkania dostrzega w nim swojego przyszłego męża, a książka opowiada tylko o tym, jak do tego doprowadziła. Jego stonowany strój i jej szalone kapelusze. Jego brak humoru i jej zdolność obracania wielu rzeczy w żart. Jego powściągliwość, jej entuzjazm i energia. Jego proza życia, jej radość życia. Ich poszukiwanie bezpieczeństwa, oparcia i zrozumienia. Rodziny i przyjaciela. Mimo w sumie pozytywnego odbioru przyznam, że rozumiem powody tych niskich ocen. Pewnie znacznie mniej czytelniczek lubi motyw – Ona w pogoni za Nim, niż odwrotny. Mnie on w zasadzie nie przeszkadza, ale może dlatego, że: po pierwsze - jest dla mnie nowy, po drugie – wyszedł spod pióra Balogh, po trzecie – jest dobrze napisany, co niewątpliwie jest wynikiem punktu 2. Jednak przyznaję bez bicia, że moje paskudne serce czytelnicze woli kiedy to on zabiega. Kiedy on jest stroną aktywniejszą. I w zasadzie jeszcze jedno. Niekiedy miałam wrażenie przegadania. Niby mniej niż w przypadku chwalonej przez wielu, a przeze mnie nie do końca książki Echa wspomnień, ale jednak. Powtarzające się przeżycia, powtarzające się słowa, przemyślenia. Na tyle blisko, że niekiedy tworzyło to w mojej głowie obraz bohaterów jako tych myślących tylko o jednym. W pierwszym momencie myślałam, że za dużo słów zbyt podobnych, abym mogła pochłonąć to jednym tchem. Cóż, pomyliłam się. W środku nocy przypomniałam sobie o pracy i wyłączyłam światło. Została mi końcówka, ale do tej jakoś nie mogłam się zabrać. Jak zawsze powtarzam lubię i doceniam Balogh. Lecz chyba jednak bardziej do gustu przypadły mi jej wcześniejsze książki. Ta broń Boże nie jest zła, ale na kolana mnie nie rzuciła. Doceniam i pomysł i słowo, ale zabrakło mi chyba typowej dla Balogh dramatozy. Zamiast niej dostałam skądinąd bardzo przyjemną opowiastkę o kochającej życie dziewczynie, która postanowiła zarazić tą miłością innych, a już w szczególności jednego z ludzi. Co jej się udało i w sumie chwała jej za to. Dodatkowym plusem jest fakt, że przypomniałam sobie, że dwie kolejne części to ja czytałam, a Pojedynek bardzo lubię (sic!) tylko niewiele z nich pamiętam. Dopisałam do listy przypomnienia.