Schwytany w światła

Porównywalna jakościowo do "Kolorów Sztandarów". Wyraźnie idzie odczuć mniejszą intensywność akcji niż w pierwszej części, ale nie jest to w żadnym razie wadą. Zabieg pozwala bardziej skupić się na otoczce, czyli polityce w świecie przyszłości i refleksji dotyczącej deprawacji klasy rządzącej. Kołodziejczak dobrze pokazuje jak szybko może zaniknąć szlachetny zamiar, który niosą na sztandarach reformatorzy i jak łatwo przeistoczyć się w tego, z którym się walczy i kogo się potępia. Bohaterowie są tu w miarę dobrze zarysowani. Daniel Bondaree, były sędzia i rebeliant, znowu musi uciekać przed chcącym go wykorzystać aparatem władzy. Jego perypetie tym razem są jakby spokojniejsze, ale wciąż można się z tą postacią identyfikować. Druga główna bohaterka, Dina Tivoli, zaczyna z kolei dostrzegać, że jej wcześniejszy idealizm był nie na miejscu, a ideały, z którymi jej otoczenie szło ku władzy, gdzieś wyparowały. Ona z kolei mogłaby być nieco lepiej zarysowana, fragmenty, gdy autor skupia się na tej postaci, są widocznie gorsze niż te z udziałem Bondaree. Całościowo, "Schwytany w Światła" to kawał porządnej, skłaniającej ku gorzkiej refleksji, space opery. Szkoda, że autor zatrzymał się na dwóch tomach tej historii ("Głowobójców", wnioskując z opisu, traktuję bardziej jako coś obok). chętnie przeczytałbym o dalszych losach Gladiusa i jego mieszkańców. Może kiedyś autor powróci do tego uniwersum. Dobrze by było.