Schronzin 10/2020

Kolejna kwarta postkultury, niechrzczona i nalana od serca – 36 stron o szeroko pojmowanej grze. Temat przewodni ma potencjał. Powinny się tu znaleźć wiekopomne teksty z różnorakich dziedzin, bo ludzie ustawicznie grają, przed sobą i przed innymi, nawet o tym nie wiedząc. Pominięcie polityki i ekonomii jest w tej sytuacji poważną luką. Niestety – bijemy się we własną pierś, choć wolelibyśmy w cudzą – zabrakło nam mocy przerobowych. „Otwarte łamy” (zapraszamy na stronę 35) są otwarte – może sytuacja się zmieni? Co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr – jak mówi przysłowie. Tego co miało być, tym bardziej. Zatem – co jest? Po pierwsze wywiad z Aurelinusem. Od dawna zajmuje się on modowaniem gier, a kilka jego dzieł zyskało bardzo dobre opinie i zapewniło mu rozpoznawalność, może i lokalną, ale kto może się dziś pochwalić globalną? Szczerze napisał co i jak. Jeśli czegoś w tekście brakuje, to zastrzeżenia należy kierować do pytającego. Kilku załogantom zebrało się na wspominki. Co dziwne, ciekawe i znaczące, większość nie pisała o planszówkach czy karciankach. Dlaczego nie ma grzybobrania, makao, młynka, warcabów, tysiąca? Elektroniczna rozrywka nobilituje? Jest lepsza? Bardziej sexy? Przecież w dzieciństwie każda porażka ma wymiar apokaliptyczny, więc każda z tych gier mieściłaby się w tematyce. Może jednak daje się we znaki prozaiczny brak towarzystwa? Byłby to wtedy znak czasu. Rodrrik wziął na tapet (nie mylić z tapetą) „Banner Sagę” i „Mass Effect”, a Squonk całość „Syberii”. Artykuły mają w sobie coś z recenzji, ale trudno po latach, z perspektywy czasu i doświadczenia, nie napisać czegoś więcej. Więc napisali. Stary Wujek pojechał po bandzie. Napisał „Gry w których widziałem atomowy rozbłysk”. Policzyłem, ale nie zdradzę. Zazdroszczę doświadczenia. Proponuję natomiast zastanowić się nad tym, co ta liczba mówi o naszym świecie. Ilu ludzi chce go rozp... Autor zebrał też wiele innych doświadczeń podczas „papierowych” sesji RPG, co udatnie sfabularyzował. Ponoć potrafi rozpoznać bratnią duszę z daleka. Uważajcie! Veskern z kolei okazał się wielbicielem „Campu”, czyli tego wszystkiego co (to już moja ulubiona definicja) jest tak złe, że aż dobre. Zgadzam się z nim w pełni. Do ideału brakuje mi jednak choćby próby wyznaczenia granicy pomiędzy kampem, a tym, co jest tak złe, że pozostaje złe. Krzychoo wybrał się na zakupy i naszła go refleksja – „Gdzie jest mój czas?”. Podzielił się z czytelnikami (i zabrał im czas). Ogólny wniosek? Zżarło go to, co miało oszczędzić. W biblijnym powiedzeniu „ostatni będą pierwszymi” coś jest, a przynajmniej wielu w to wierzy. Dlatego na koniec zostawiłem wisienkę (nie mylić z truskawką) na torcie, czyli „Przede wszystkim opowieść” Wiktula, który – jak na prawdziwego mistrza gry przystało – opiewa zalety „papierowych erpegów”, obudowując zgrabnie tekst mitologicznymi i historycznymi analizami. Numer złożył i graficznie oprawił Hammer. Na okładce zdjęcia pomieszczeń po PRL’owskiej fabryce win wielowocowych w Twierdzy Kłodzko, w/w zdjęcia również Hammer. Jerzy „Jerzy” Kubok SPIS TREŚCI - Viva La Camp! (Konrad „Veskern” Ochniowski) - O modowaniu gier wywiad z Aurelinusem (Jerzy „Jerzy” Kubok) - Mass Effect: kosmiczna postapokalipsa (Kacper „Rodrrik” Kandora) - Gdzie jest mój czas (Krzysztof Jóźwik) - Syberia(seria) (Marek „Squonk” Rauchfleisch) - The Banner Saga: fantastyczna postapokalipsa (Kacper „Rodrrik” Kandora) - Gry, w których widziałem Atomowy Rozbłysk (Tomasz „Stary Wujek” Tytłak) - Przede wszystkim opowieść, czyli jak budować sesje RPG (Wiktor „Wiktul” Werner) - Doświadczenie (Tomasz „Stary Wujek” Tytłak)