Samotności

,,Samotności" to książka, po którą pewnie sama bym nie sięgnęła. Historia osadzona we współczesności, obyczajowa, do tego bardziej przypominająca zbiór opowiadań niż powieść. Jednak jak najbardziej było warto. Kamil Zinczuk przedstawia różne historie ludzi z tak zwanego pokolenia X (czyli około 40-50 lat),którzy zmagają się z brakiem sensu życia, czymś w rodzaju kryzysu wieku średniego, upadkiem wiary i autorytetów. Poznajemy między innymi kobieciarza, rozwodnika czy księdza, który żałuje wyboru swojej drogi. Sama fabuła nie ma jednak specjalnego znaczenia, na pierwszym miejscu jest sposób narracji i emocje. ,,Samotności" to zdecydowanie nie jest łatwa lektura, którą można przeczytać dla rozluźnienia. To dzieło trudne, wymagające i zdecydowanie nie poprawi nikomu humoru - autor opisuje ludzi, którzy mimo teoretycznie uporządkowanego życia, czują pustkę i brak sensu życia, rodzina nie daje im satysfakcji albo się rozpada, nie wierzą już w żadne idee ani systemy religijne, skupiają się tylko na zarabianiu pieniędzy i mechanicznym seksie, brak im też siły, żeby cokolwiek zmienić. To wszystko zostało opisane przez autora brutalnie, zdecydowanie, ale jednocześnie z dużym kunsztem literackim. Zinczuk stosuje tu swego rodzaju strumień świadomości, co sprawia, że wchodzimy do głów bohaterów, poznajemy ich najskrytsze przemyślenia, naintymniejsze szczegóły, czujemy ich ból i strach. To zdecydowanie literatura ambitna, z wyższej półki. Jedyne, co mi przeszkadzało to przedstawienie postaci kobiecych. Rozumiem, że jest to historia głównie o mężczyznach z tego pokolenia i oddaje ich sposób myślenia, ale jednak trochę mnie raziło to, że wszystkie kobiety to albo starsze panie z obsesją na punkcie Kościoła albo nudne żony, które nie zadowalają już mężów albo wyzwolone panie domu zaciągające bohaterów do łóżka albo naiwne panienki, które dają sobie wmówić wszystko. ,,Samotności" to w moim odczuciu bardziej książka dla rówieśników bohaterów Zinczuka i to oni przeżyją ją najmocniej (dla mnie to jest ledwie pokolenie moich rodziców). Jednak niezależnie od wieku mogą wstrząsnąć czytelnikiem i wywołać w nim wiele refleksji. Polecam mieć na uwadze tę pozycję i tego pisarza. ,,Niewielu ludzi myśli o sobie w kategorii ,,jestem złym człowiekiem”. Ludzki umysł ma wiele bezpieczników, które sprawiają, że można zracjonalizować nawet najgorszy czyn." Ps. Dziękuję autorowi za podarowanie mi książki.