Samotność sztuki

...Nigdy w historii przeobrażania sztuki nie były tak szybkie i radykalne, nigdy też nie przynosiły tak wielu równoczesnych, ostro się różniących odmian. Tym nie kończącym się zmianom artystycznym towarzyszą zmiany funkcji społecznych sztuki, mało w sumie zbadane, dość niejasne w swym kształcie, a także co do swego znaczenia. Przemiany te objaśniano na wiele sposobów. Ich osobliwa natura w tym między innymi się przejawia, iż objaśnienia typu ideologicznego, dość powszechnie akceptowane, gdy dotyczą na przykład przełomu między średniowieczem a renesansem, do ostatniego wieku dziejów malarstwa dają się stosować z trudem i bez zadowalającego rezultatu... Charakter współczesnych przemian ująć chciałbym w jakimś zwięzłym sformuowaniu, które dałoby wyrazistość diagnozie. Nasunął mi się zwrot: „samotność sztuki”.