Samotność Anioła Zagłady. Adam

Moja piąta książka Roberta J. Szmidta w tym roku już świadczy o tym jak polubiłam się z pomysłami autora. Obok zapowiedzi wznowienia „Samotności Anioła Zagłady. Adam” nie mogłam przejść obojętnie i nie będę kryć od początku tego, że po raz kolejny Robert J. Szmidt pisze tak dobrze i wymyśla takie historie, które ja z dużym zaangażowaniem pochłaniam. Wcześniej czytałam cztery tomy z serii „Szczury Wrocławia” o postapokalipsie zombie i tutaj ponownie mamy do czynienia z apokalipsą, ale za sprawą odpalenia głowic atomowych. Jak w „Szczurach” mamy do czynienia z chaotyczną walką z zombie, których praktycznie nie da się pokonać i śledzimy poczynania sporej ilości bohaterów, tak tutaj autor zaserwował nam powieść drogi jednego bohatera. Drogi pełnej dosłownego zniszczenia świata, ale też drogi osoby, której zadaniem było wciśnięcie guzika, który sprawił, że dotychczasowy świat przestaje istnieć, a tylko wybrana garstka ludzi może liczyć na przetrwanie. Adam Sawyer po odpaleniu arsenału nuklearnego wchodzi do komory kriogenicznej, która miała mu pozwolić obudzić się dopiero za 10 lat. Z powodu awarii dzieje się to 3 latach, a Adam postanawia dostać się do głównej bazy, gdzie znajdzie inną komorę. Jednak dostanie się na drugi koniec Stanów Zjednoczonych, gdy od trzech lat ludzkość wymarła, a natura poczyniła już odpowiednie szkody, nie jest proste, a wręcz dostarcza przeróżne trudności, które piętrzą się sprawiając, że droga, którą trzeba pokonać to miesiące podróży. Autor świetnie poradził sobie z ukazaniem postapokaliptycznego krajobrazu i problemów z tym związanych, z części zdawałam sobie sprawę, ale były też i takie kwestie, o których dopiero zaczęłam myśleć czytając. Wgląd w psychikę bohatera był na odpowiednim poziomie i ukazywał jej przeróżne oblicza, które mnie osobiście skłaniały do refleksji i ukazywały momenty, które w filmie postapo zostałyby przykryte ze względu na to, by nie dehumanizować bohatera, a tutaj są, by ukazać te mechanizmy, których nie musimy przed nikim ukrywać. Jednak to wszystko przyćmiewa zakończenie, które rozwaliło mi głowę i sprawiło, że dodaję ocenę wyżej książce, bo to co się tam odwaliło przeszło moje oczekiwania. 🤯