Samotność

Bohater "Samotności" Klimko-Dobrzanieckiego to taki "straszny mieszczanin" (choć w wersji innej niż u Tuwima),bo bez obaw o nadużycie można powiedzieć, że jest przykładem człowieka miasta, ale miasta współczesnego, które izoluje ludzi. Bruno Stressmeyer nikogo nie lubi i nikogo nie chce lubić, za to przeszkadza mu każdy z osobna i wszyscy razem. Właściciele psów, sąsiedzi, korzystający ze wspólnego basenu, kobiety uprawiające nordic walking, Żydzi, Turcy, Chorwaci. Gardzi wszystkimi. Nikt w jego opinii nie zasługuje na sympatię. Nikt nie jest bez wad. Krytyka jest przy tym bezwzględna i absolutna. Ludzie irytują bohatera, a on sam może irytować w takim samym stopniu, jak jego irytują inni. [...] Samotność bohatera to samotność z wyboru [...] Bruno jest bogaty. Nie pracuje, żyje jak rentier, ale życie bez trosk i z nadmiarem wolnego czasu jest największą pułapką. Spokój codziennej rutyny jest tylko pozorny, bo byle drobiazg wytrąca z równowagi, dając początek sarkastycznym monologom wewnętrznym bohatera. Przy czym te mocne, dobitne monologi bywają też odkrywcze w swojej powierzchownej prawdzie.[...] Jego obserwacje są jednak uderzające, ironiczne i celne. Samotność to ja- myśli, ale pod pozorami arogancji i pychy ukrywa się człowiek słaby, a samotność z wyboru jest tak naprawdę głodem uczuć. Pustka przeraża, stąd i marzenie o chorobie, koniecznie śmiertelnej, która te męki skróci, albo... zmusi do odnalezienia sensu życia. Nadmiar czasu zabija, limit czasu wydaje się bohaterowi zbawieniem. W powieści niewiele się dzieje, niemal nic, ale zdeformowany obraz świata przykuwa uwagę, podobnie jak ironia monologów bohatera. Fascynuje - hipnotyzuje dziwaczność Bruna i jego skrajny stan emocjonalny oddany celnie na poziomie leksyki i stylu. Opinia też tu: http://slowooslowach.blox.pl/2018/05/Samotnosc-Hubert-Klimko-Dobrzaniecki.html