Samotne wyspy i storczyk

Uniwersalna i ponadczasowa historia osamotnionego chłopca i jego jakże nieodpowiedzialnych rodziców. Maciek pozostawiony sam, radzi sobie z problemami, jak tylko potrafi. Często bardzo nieudolnie i nierozsądnie. Nie znajduje oparcia w rodzicach, którzy dosyć lekceważąco podchodzą do kwestii jego wychowania. Nie darzy ich nadmiernym zaufaniem i stąd wynika jego brak zaufania do świata. Ukrywa się za ciemnymi szkłami okularów, ale tam, w swoim wyimaginowanym świecie czuje się równie samotny, co wśród ludzi. Im bardziej dojrzewa, tym mocniej odczuwa potrzebę otwarcia się na świat i innych. Autorka pokazuje nam, jak zaburzone funkcjonowanie podstawowej jednostki społecznej, jaką jest rodzina, determinuje działanie człowieka w społeczeństwie. "Człowiek jako samotna wyspa."