Saint

Aidan zostawił ukochanego bez słowa wyjaśnienia i wstąpił do zakonu. Nigdy jednak nie przestał kochać Elijaha. Teraz, po pięciu latach, Elijaha wraca, by oznajmić, że się zaręczył, ruszył dalej. Spotkanie, które miało być pożegnaniem budzi w obojgu na nowo dawne uczucia. Aidan rusza w podróż do Europy, w poszukiwaniu bardziej restrykcyjnego klasztoru, który mógłby pomóc mu dotrzymać śluby i znaleźć ukojenie. Ta podróż jednak nie będzie łatwa, gdy Elijaha znajdzie sposób, by mu towarzyszyć. Czy Aidanowi uda się zbliżyć do Boga, czy ulegnie pokusie? Gdy zobaczyłam nową serię Sierry Simone wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Uwielbiam jej trylogię Nowy Camelot i obawiałam się, czy pokocham też tych nowych bohaterów, dlatego zwlekałam z przeczytaniem. A później zobaczyłam, że Saint jest o dwóch mężczyznach i postanowiłam przeczytać bez znajomości poprzednich tomów. I tak, autorce udało się znów zdobyć moje serce. Aidan zmaga się z depresją, nie jest to spoiler, bo mówi nam o tym ostrzeżenie na początku książki. A warto się z nim zapoznać, bo szczególnie w tym jednym rozdziale depresja była opisana bardzo szczegółowo. Poza tym już od początku od naszego bohatera bije smutek i wiele negatywnych uczuć. Aidan wielokrotnie w myślach uzna, że nie zasługuje na szczęście, że nie jest wystarczający lub po prostu zły. Te uczucia udało się autorce opisać jak dla mnie bardzo dobrze. Z drugiej strony mamy Elijaha, o którym w zasadzie wiele się nie dowiemy. Poznajemy go we wspomnieniach ukochanego i dzięki wspólnym przeżyciu, jednak autorka nie daje nam jego perspektywy, przez co to, co dzieje się w jego głowie jest częściowo tajemnicą. Tylko trochę zdradzają nam fragmenty jego dziennika i tekstów. To książka z kategorii erotyka i choć mowa (lub bardziej myśli) o tych sprawach była tu prawie od początku, to na jakieś zbliżenie czekamy prawie do połowy. W recenzjach czytałam, że jest pod tym względem grzeczniejsza od poprzednich i podejrzewam, że wiele osób ma tu rację. Poza tym książka to wiele przemyśleń. Autorka lubi rozkładać uczucia bohaterów na czynniki, ich wątpliwości, myśli i nadzieję. Przez to dla wielu może być "przegadana". Ja lubię, gdy nie muszę się domyślać, co czuje bohater. Po to mamy wgląd w jego myśli, by je poznać. Więc jeśli dłuższe opisy wam nie straszne a tematyka nie jest zbyt kontrowersyjna, to polecam 😊