Rzeźniczka z Małej Birmy

,, To już jest koniec, nie ma już nic,, To opowieści dopiero jest szczątek I słaby blask gasnących źrenic Serwuje nam książki początek Od wysokiego C autor zaczyna narrację By później zwiększyć poziom jeszcze Wykorzystując tę zawieszoną w próżni wibrację I wziąć nas w przysłowiowe kleszcze Po jednej ze stron Barbarotti Zatrwożony, skamieniały, zmartwiały Po drugiej śpiewa Pavarotti O sprawach , które nad wyraz zgęstniały Zgęstniały w życiu pewnej Pani Rzeźniczką zwaną gwoli ścisłości Która jak ludzie w lawinie zasypani Próbuje wydostać się z nicości Popada w marazm, popada w niebyt Życie traktując jak wyrok Nie dbając wcale o jego koloryt Pojmując go jako śmierci przedmrok Ciężki kaliber jest tych kwestii Na całym globie żywotny W jaki sposób dać radę bestii Gdy bestia bije po raz setny... Nietuzinkowo piszesz panie Nesser Akcją ogacając tylko z lekka Traktując ją jak wyszukany deser Do clou, które na mnie zerka Zerka i patrzy, patrzy i łypie Pytając, czy znajdzie się promyk nadziei I czy spotkamy się na ogólnej stypie A może jak to bywa, miłość wszystko sklei.. PS. ,,Zbrodnia i kara. Kara i zbrodnia Kolejnej książki temat przewodni I tak Bzibziochu, ten temat zatrudnia Myślenie... i nam udowodni Że ono niczego nie utrudnia A jedynie pryncypia uzgodni...,,