Rzeka zaklęta

Praktycznie pod rząd przeczytałam dwie powieści o mitologii celtyckiej - ,,Córkę lasu” i ,,Rzekę zaklętą”. I chociaż ta pierwsza zdecydowanie dla mnie wygrywa, to również powieść Rebeccii Ross zasługuje na szczere polecenie. Młody Jack Tamerlaine powraca z uniwersytetu na rodzinną szkocką wyspę Cadence. Młodzieniec pasjonuje się muzyką i w oczach swoich pobratymców jest kandydatem na Barda Wschodu, który mógłby obłaskawić duchy żywiołów. Jack postanawia więc rozwikłać zagadkę tajemniczych zniknięć dziewczynek z wyspy. Pomaga mu w tym jego dawna rywalka, pochodząca z przeciwnego klanu Adaira. To nietypowa powieść. Nie jest czystą fantastyką, pojawiają się tu elementy nadprzyrodzone, ale jako dodatek do codzienności, bez większego wpływu na akcję. Powiedziałabym, że jest to realizm magiczny. Nie jest to też typowy kryminał, bo nie sama zagadka zaginięć dzieci jest tu ważna, ale to jak oddziałuje na bohaterów. Ale jeśli chcecie przeczytać coś innego, oryginalnego i bardzo klimatycznego, ,,Rzeka zaklęta” jest dla Was. Z kart powieści aż wylewa się celtycki klimat, w przepięknych opisach wyspy Cadence, wszechobecnej magii i rytuałów, czy z muzyki Jacka. Czuć tu te klanowe zwyczaje, tryb życia ludzi, który bardzo różnił się od Anglików. Szkoda tylko, że autorka nie wyjaśniła dokładnie, w jakiej epoce rozgrywa się akcja, przez co pewne sceny trudniej sobie wyobrazić. Warstwa emocjonalna książki także mnie kupiła. Wątek Jacka, jego ponownego wrastania w miejsce, które opuścił, dobrze się sprawdza, nawet jeśli nie jest specjalnie oryginalny. Bohatera łączy trudna więź z matką, która nigdy nie potrafiła dać mu w pełni poczucia bezpieczeństwa. Bardzo lubię wątki takich skomplikowanych relacji rodzinnych i tutaj także z ciekawością poznawałam obie strony konfliktu. Bardzo polubiłam Adairę, silną, niezależną kobietę walczącą o swoje. Jej relacja z Jackiem w piękny i naturalny sposób przechodziła z niechęci przez współpracę i przyjaźń po coś więcej, a czytelnik do końca nie miał pewności, jak im się ułoży. Bardzo poruszająca jest także historia Torina i Sidry, małżeństwa z rozsądku, które łączy głównie opieka nad małą Maisie i które samo nie wie, co do siebie czuje. Bardzo lubię też motywy spirytystyczne, której pojawiły się również tutaj, w postaci ducha Donelli, pierwszej żony Torina, która odwiedza nie swego męża czy córkę, a Sidrę. Nie jest to idealna powieść, nie zostanie w moim sercu tak długo jak ,,Córka lasu”. Ale naprawdę dobrze się ją czytało, przesycając klimatem wyspy Cadence, a zakończenie zostawia wielkie pole do popisu. Mam nadzieję, że kolejne tomy zostaną wydane. ,, (…) nie może być słabości w żałobie, w smutku, czy nawet w złości.”