Rzeczy prozą pisane

U Bobera najważniejszy jest człowiek: "Bracia i siostry. Rówieśnicy". Nie tylko zresztą rówieśnicy. Ważny jest ich dramat ludzki. To wszystko, co towarzyszy człowiekowi z chwilą narodzin. Ból, cierpienie, niedosyt, jakieś krople radości, małe szczęście i poszukiwanie dla siebie miejsca w świecie pełnym chaosu i barbarzyństwa. Poszukiwanie prawdy o sobie, aż do bólu. (...) Działalność Mariusza Bobera budzi wręcz podziw i dla jego poświecenia się kulturze w ogóle, literaturze, dla jego miłości do tradycji literackiej i oddaniu się poprzez sztukę człowiekowi, który dzisiaj, zwłaszcza dzisiaj, bardzo potrzebuje piękna, aby ocalić siebie i swoją duszę; aby ocalić ekologię swojej duszy. Zdzisław Tadeusz Łączkowski