Rzeczy, które robimy w ciemności

“Boimy się nie ciemności, lecz tego, co widzimy, gdy nie możemy patrzeć”. “Rzeczy, które robimy w ciemności” to thriller, który nie ma zwrotnego tempa, ale jego konstrukcja sprawiła, że nie chciałam odkładać książki. Jest tu coś co przyciąga i intryguje. Początkowo autorka niespiesznie kreśli sytuację, głęboko wchodzi w emocje bohaterów i pozwala opowieści płynąć i toczyć się nieznaną i ciężką do przewidzenia dla czytelnika ścieżką. Mamy kilku bohaterów, z punktu widzenia których poznajemy zdarzenia i retrospekcje, które wprowadzają dodatkową nutkę niepewności. Najlepszym momentem jest ten, gdy pozornie niepołączone ze sobą nitki się splatają. Poznajemy historię Joanny, która rozwija swoją karierę fotograficzną, Lii, która jest właścicielką czasopisma “Chic” i mamą Jespera i Tomasza- jej partnera i właściciela firmy budowlanej. Pewnego dnia syn Lii znika bez śladu, a losy tej trójki przetną się ze sobą i już nic nie będzie takie samo... Ta opowieść toczy się raczej wolno, dopiero druga połowa książki nabiera tempa i jest prawdziwie thrillerowa, mroczna i burzowa. Mimo to czyta się genialnie i szybko, dzięki klimatowi jaki stworzyła autorka i chyba głównie dzięki retrospekcjom, które poznajemy z opowieści Joanny. Cofamy się do młodości bohaterów i zdarzeń z lat gdy byłi nastolatkami. Nie wiadomo do końca o co chodzi i jaki finał będzie miała ta historia, ale czuć w niej tajemnicę i lekki niepokój. Jest tu też wyczuwalny sentyment do młodych lat, świeżość i lekkość letnich dni, czuć ucisk w sercu, gdy czyta się o wkraczaniu w dorosłość i porzucaniu tego, co znane. Te zdarzenia odcisną jednak piętno na teraźniejszości bohaterów. “Rzeczy, które robimy w ciemności” to porządnie napisany, niespieszny thriller z lekką nutką sentymentu i tęsknoty za młodością. Pokazuje do czego jesteśmy zdolni w imię miłości. Jak kształtują nas zdarzenia z dawnych lat, jak ciężko pogodzić się z przeszłością i naprawić błędy. Autorka genialnie snuje opowieść, wciąga w mrok historii bohaterów. Początkowo lekko usypia czujność czytelnika by na koniec dać ogromną dawkę emocji. Ja jestem oczarowana :) “Może miłość ma swoje źródło w instynkcie przetrwania? Może podświadomie szukamy tych, dzięki którym nasza egzystencja nabierze sensu, żebyśmy mogli zmierzyć się z przeciwnościami losu, strachem przed śmiercią i bólem. Na kochanków wybieramy tych, którzy albo wyposażą nas w to, co konieczne do przeżycia, albo sami posiadają atrybuty, których nam brakuje. Miłość to nic innego jak sposób na przetrwanie, mechanizm. Żeby żyć, potrzebujemy siebie nawzajem”.