Rzecz o mych smutnych dziwkach

Książka "Miłość w czasach zarazy" Marqueza to jedna z moich ulubionych pozycji w literaturze. "Sto lat samotności" zachwyciło mnie już nieco mniej. Z zainteresowaniem zasiadłam więc do książki "Rzecz o mych smutnych dziwkach", bo uznałam, że czeka mnie dobra lektura. Tak też było. Szkoda jedynie, że książka nie została bardziej rozbudowana, lecz jest tak niesamowicie krótka. Już sam tytuł jest prowokacyjny, a początkowo treść również wydaje się taka. Bo cóż tu sądzić o wyprawie 90-latka do burdelu w odbycia stosunku z 14-latką. Właściwie to pedofilia i z gatunku tych niesmacznnych. To jednak nie byłby Marquez, gdyby wszystko było tak proste i jednoznaczne. Akcja rozwija się nieco inaczej, mniej w niej kontrowersji, a więcej uczucia, które bardziej przypomina nieśmiałe zadurzenie nastolatka. Co prawda jest nieco fizyczności, ale w bardzo umiarkowanej dawce. Dominuje raczej delikatność, tęsknota za bliskością. Sporo też rozważań 90-latka nad swoim życiem, brakiem żony i rodziny, miejscem pracy w życiu. Wydaje się, że to taki eksperyment literacki z drugim dnem. Mnie się podobał, ale ja jestem nieobiektywna.