Rytm serca

(...) Wyszła pewnie z gabinetu konferencyjnego, szybko stawiając długie kroki. Obcasy wybijały rytmiczny dźwięk na wyłożonej marmurem podłodze. Skierowała się ku windom znajdującym się na drugim końcu długiego korytarza. 20:30. Odwróciła wzrok od tarczy zegarka firmy Gucci, podarunku od Jima, i przyspieszyła kroku. Była spóźniona o dwie godziny. Jim będzie zły. Powinnam była zadzwonić – pomyślała – i wymówić się jakoś z tego spotkania. Jim będzie miał pretensje, że go nie powiadomiła. Zawsze tak reagował, kiedy „odwieszała" ich sprawy, jak to określał. Lecz doświadczenie nauczyło ją, że telefon niewiele pomagał. I tak będzie niezadowolony. (...) (...) Robert Jackson miał lekko nieprzytomne ciemnobrązowe oczy, nadające jego twarzy dziwny wyraz. Rozmawiając z nim odnosiło się wrażenie, że albo nie rozumie, co się do niego mówi, lub zupełnie go to nie interesuje. Dwuznaczny uśmiech, jakim obdarzał ją w najtrudniejszych chwilach spotkania, kiedy usiłowała przekonać członków zarządu do swych racji, doprowadzał ją do szału, nie wiedziała, czy w ten sposób Jackson usiłuje jej pomóc, czy też nabija się z niej. Ubierał się dobrze, starając się zachować konserwatyzm również w ubiorze. Na pozór wydawał się być młody, żywy i postępowy. Nie lubiła go jednak. (...)