Rymy życia i śmierci

Dość niepostrzeżenie przesunął się Oz z pozycji tak cenionego przeze mnie przed laty pisarza na stanowisko jednego z wielu. Być może ja z upływem czasu bardzo się zmieniłem, a może właśnie twórczość Oza zmieniła się za mało. Obcując z nią, mam bowiem wrażenie, iż dostaję kolejne tomy tej samej powieści, a jej zalety kryją się powoli za ścianą monotonii. Choć bowiem nie sposób odmówić autorowi warsztatu czy znajomości duszy ludzkiej, obsesyjne wałkowanie tych samych tematów - przemijania, samotności, seksu i losów narodu żydowskiego - jest w stanie znużyć nawet wytrwałego czytelnika. "Rymy życia i śmierci" usiłują przybrać maskę nowości jako swoisty wykład o procesie twórczym, ale to tylko kolejna wersja dobrze już znanej pieśni.