Rycerze królestwa

Okładkowa recenzja porównuje tę powieść do "Imienia róży", co uważam za duże nadużycie - nie wystarczy umieszczenie akcji w średniowieczu i okraszenie jej postaciami rycerzy, by porywać się na takie zestawienia. Książka bardziej przypomina inne, wspomniane na okładce tytuły: "Indiana Jones" i "Władca Pierścieni" - dużo tu niesamowitych przygód, niebezpieczeństw, nagłych zwrotów akcji, a pod koniec również elementów fantastycznych. Poszukiwania Prawdziwego Krzyża przywodzą na myśl pogoń za skarbami, które mają ukrytą, nadprzyrodzoną moc, mogącą i ratować, i niszczyć. W powieści Camusa wielka relikwia staje się ością niezgody między rycerzami Świątyni i Szpitalnikami - zamiast zewrzeć szyki, konkurują oni między sobą, a nawet posuwają się do niecnych intryg i mordów, by prześcignąć rywali. Postać głównego bohatera pokazana jest nieco sztampowo, chociaż nie można odmówić mu i oryginalnych przemyśleń na temat istoty religii. Znacznie bardziej interesująca jest kreacja Saladyna, który jawi się tu jako człowiek honoru, inteligentny i sprytny, mający swoje racje i doskonale orientujący się w wewnętrznych sporach chrześcijan. Całość napisana jest wartko, barwnie, trzyma w napięciu, ale zakończenie okazało się przewidywalne. Mocną stroną jest natomiast dobrze pokazane tło historyczne.