Rusałki, licha, kikimory i inne słowiańskie strachy w opowieściach

„Wsi spokojna, wsi wesoła…” pisał nasz narodowy poeta, chyba, że…przyjdzie zmora – tak pewnie zakończyłaby ten wers Marta Krajewska, która sielankę starosłowiańskiej wsi ubogaciła ówczesnymi wierzeniami i spotkaniami z istotami nieludzkimi. Swojskie życie, którego rytm wyznacza natura, zmieniające się pory roku i powiązane z nimi święta wypełnione jest codziennymi trudami. Dodatkowo komplikują je snujące się po świecie i ingerujące w życie ludzi stwory wywodzące się z mitologii słowiańskiej. Bywają intrygujące, ale zawsze niosą ze sobą strach i zagrożenie. „Rusałki, licha, kikimory i inne słowiańskie stwory w opowieściach” Marty Krajewskiej to zbiór 8 wciągających, bardzo klimatycznych opowiadań. W każdym autorka prezentuje postać innego słowiańskiego stwora, pokazując jak bardzo może namieszać w zwyczajnym życiu człowieka. Zmory wydają się być integralną częścią wiejskiego życia, których obecność w dużym stopniu zależne jest od głębokiej wiary w ich istnienie. Słowianie wiele kwestii tłumaczyli wpływem sił pozaziemskich, to one znacząco oddziaływały na ich codzienność. Ich obecnością i wpływem tłumaczyli niepowodzenia, nieszczęścia, choroby. Przewodnikami po tym fascynującym, lecz nieco mrocznym świecie słowiańskich wierzeń są miejscowe, wiejskie dzieci, które same napotykają rusałki, licha, południce, wodniki i inne stwory i podejmują działania, aby mu przeciwdziałać. Autorka perfekcyjnie odtwarza klimat przesiąkniętej słowiańskimi wierzeniami wsi, z ciężarem codziennego życia i pracy wykonywanej przez wszystkich członków rodziny. Idealnie odmalowuje strach odczuwany w kontakcie z siłami pozaziemskimi. Igra z emocjami bohaterów i nasyca opowieść lękiem. Jednocześnie tworzy tak fascynujące widowisko, że trudno się wyswobodzić z jego literackich węzłów, jakby sama była słowiańską wiedźmą i omotywała czytelnika niewidzialną nicią przywiązania. Słowiański klimat podsyca czerpiąc z dawnej polszczyzny. Z kolei ilustracje Alicji Filiacz poprzez swą delikatność stają się kontrastem do dziejących się wydarzeń, nieco łagodzą ich wydźwięk i uspokajają całość. Ilustratorka nadaje zmorom nieco ludzką twarz, co pokazuje jak bardzo mogą być podstępne. Z ogromną przyjemnością zatopiłam się w tym słowiańskim świecie i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będę mogła do niego zawitać.