Rusałka. Szepty lasu

W ostatnich latach obserwuję większe zainteresowanie mitologią słowiańską oraz tematem legend i tradycji z naszych okolic. Cieszy mnie to i również motywuje do poszerzenia horyzontów. Dlatego, gdy zobaczyłam ten tytuł, od razu byłam zaintrygowana. Poznajemy w nim postać Rusałki, która porusza się między drzewami niczym cień i obserwator; nawet przy innych istotach zamieszkujących pobliskie tereny czuje się trochę obco. Każda próba wpasowania się i nawiązania kontaktu, prędzej czy później napotyka interwencję samego Lasu, który to opiekuje się swoją dzieckiem w dość zachłanny sposób. Ale naszą bohaterkę dręczą dziwne wizje i sny. Zaczyna zauważać różne znaki, a w jej głowie pojawiają się niepełne wspomnienia, które nie dają jej spokoju. Więcej fabuły nie będę zdradzać, dopowiem tylko, że pojawia się w książce kwiat paproci, Noc Kupały i cała gama różnych stworzeń, które niekoniecznie są pozytywnie nastawione do ludzi. Nie jest łatwo w takiej krótkiej formę domknąć jedną historię, a jednak autorka tego dokonuje; całość może nie jest bardzo złożona, lecz tworzy spójną opowieść z motywami folkloru, kobiecości i wolności. W pewnym sensie jest to też o poszukiwaniu swojej tożsamości i prawdy. Silną warstwę tworzy też sam styl komiksu. Jego estetyka często tkwi w monochromie, ładnie kontrastując świat przeszłości i teraźniejszości. Przedstawiane tła są narysowane ze starannością, która rozmywa się tylko w konkretnych momentach, by zbudować wrażenie dynamizmu czy napięcia. Są przeurocze postacie, ale też budzące grozę obrazy tego, co czyha na zbyt pewnych siebie śmiałków. Ja bardzo lubię formy, które łączą ze sobą sztukę i historie, więc od pierwszych stron czułam, że jest to coś dla mnie. Z chęcią dłużej pozostałabym w tym świecie, zwłaszcza, że kreska jest bardzo przyjemna i oryginalna, a w Lesie na pewno czyha na nas jeszcze więcej niż zdążyliśmy zobaczyć w tym jednym tomie. ig: @tylkotrocheczytam