Róże cmentarne

Tym razem miał to być konkretny kryminał, mocno na to liczyłam po przeczytaniu pierwszego tomu, a jest melodramat w iście hollywoodzkim stylu. Tym klasy C. A może nawet D. Rozterki wewnętrzne bohatera zabijają całą przyjemność lektury. Po prostu niszczą w czytelniku cały zapał. Dlaczego Autorzy uparli się, żeby z nadkomisarza Jarosława Patra, całkiem znośnego w pierwszym tomie, w tym uczynić skrzyżowanie Smerfa Ciamajdy z Ważniakiem? Połączenie, którego nawet cierpliwy Papa Smerf miałby dość. Odczucia, myśli, przemyślenia niezwiązane ze sprawą zabójstw zajmują dobrze ponad pół książki, są nieciekawe, irytujące, drażnią, nudzą i sprawiają, że wątek kryminalny ginie w tym gąszczu. A kiedy już zdarzają się przebłyski, rodzi się pytanie dotyczące tego jakim cudem Pater zdobył stopień nadkomisarza? Nie będę się rozpisywać, jestem zawiedziona, nie jest lepiej niż w pierwszym tomie. Wiem już też na pewno, że o niebo lepiej wypada pan Czubaj solo niż w duecie.