Rozbrojeni

„Rozbrojeni” to zbiór opowiadań jednej z najbardziej znanych i cenionych współczesnych pisarek francuskich. Miłość, przyjaźń, rozczarowania, tęsknota, ale i nadzieja, to motywy przewijające się przez całą książkę. Spośród siedmiu opowiadań trudno wybrać to najlepsze, gdyż ich poziom jest wyrównany. Są poza tym różnorodne pod względem treści i bohaterów, więc trudno je porównywać. Mamy tu bohaterów w różnym wieku, z różnych środowisk. To kobiety i mężczyźni, ludzie ustawieni zawodowo, ale i życiowi nieudacznicy. Łączą ich niepowodzenia, uczuciowe rozgoryczenia, tęsknoty, pragnienia. Wszyscy chcą być szczęśliwi – i nic w tym dziwnego, wszak to cel życia większości mieszkańców Ziemi. Niestety, nie wszystkim jest on dany. Wśród bohaterów „Rozbrojonych” nie brak buntowników i oryginałów. Są tu jednak i postacie ciche, niezdecydowane, wycofane, zakompleksione. Ich portrety to literacki majstersztyk. Autorka jawi się jako znawczyni ludzkiej psychiki i znakomita obserwatorka współczesnej rzeczywistości. Mimo iż utwory przesiąknięte są smutkiem, niepokojem, wyczekiwaniem, w każdym z nich odnaleźć można iskierkę nadziei i przysłowiowe światełko w tunelu. Raz to zdecydowana zmiana w życiu bohaterów, innym razem jedynie zapowiedź lub obietnica lepszego jutra. Czasem czytelnik musi sam dopowiedzieć sobie zakończenie, niczym w klasycznej noweli. I na tym właśnie polega siła oraz oryginalność utworów zawartych w zbiorze – pobudzają one wyobraźnię czytelnika, skłaniają do refleksji i nie pozwalają o sobie zapomnieć. Na pewno warto wspomnieć jeszcze o stylu opowiadań. Nie są one rozbudowane, barokowe, wręcz przeciwnie – ujmują ekonomią słowa, wyważonym językiem, skromnymi, lecz emocjonalnymi dialogami. Ten minimalizm robi jednak większe wrażenie niż najbardziej barwne opisy. „Rozbrojeni” to na pewno obowiązkowa lektura dla miłośników twórczości Anny Gavaldy, jednak sięgnąć po ten zbiór może każdy, komu bliskie są ludzkie historie opowiedziane w niekonwencjonalny, ale i szczery sposób. Polecam z czystym sumieniem!