Niniejsza praca przybliża proces modernizacji rosyjskich sił zbrojnych zainicjowany przez Piotra l jeszcze w XVII w. i trwający aż do chwili jego śmierci w 1725 r. Armia odziedziczona po poprzednikach, carach - Aleksym (ojcu) i Fiodorze III (bracie) - w żaden sposób nie odpowiadała ówczesnym normom europejskim. Piechota oparta na oddziałach strzelców i pułkach piechoty zaciężnej oraz kawaleria, której trzon stanowiła jazda "pomiestna", za sprawą Piotra I, uległy likwidacji, ustępując miejsca nowoczesnym i dobrze wyposażonym jednostkom liniowym i garnizonowym. Przestarzała pod względem technicznym i niezdolna do działań bojowych w nowych warunkach artyleria, została zastąpiona nowoczesnym parkiem artyleryjskim składającym z armat, haubic oraz moździerzy produkcji krajowej. Władca reformując armię zadbał także o liczną kadrę inżynieryjną, tak niezbędną podczas prowadzenia działań operacyjnych w "otwartym polu", jak i w trakcie oblężeń i szturmów twierdz przeciwnika. O odpowiednie wyszkolenie owych "specjalistów" - inżynierów i artylerzystów - kierowanych do jednostek wszystkich rodzajów broni armii lądowej oraz floty wojennej, dbały specjalnie utworzone "szkoły wojskowe". Żołnierzom zapewniono również dobre zaplecze medyczne w postaci aptek pułkowych i szpitali polowych. W 1716 r. wszedł w życie niezwykle ważny akt prawny pod nazwą Ustawy wojskowej, który uporządkowywał dotychczasowe rosyjskie ustawodawstwo wojskowe. Reforma podjęta przez Piotra I nie miałaby szans powodzenia, gdyby nie pomoc ze strony jego najbliższych współpracowników, zarówno Rosjan, jak i cudzoziemców, do których należy zaliczyć - Borysa Szeremietiewa, Nikitę Repnina, Aleksandra Mienszykowa, Jakuba Bruce`a oraz pierwszych "wojskowych nauczycieli" cara - Franciszka Leforta i Patryka Gordona. Prawdziwą sprawność bojową przyszło wykazać oddziałom Piotrowej armii podczas starć z żołnierzami szwedzkiego króla Karola XII, uznawanymi w owym czasie za jednych z najlepszych na starym kontynencie. Potwierdzeniem słuszności decyzji podjętych przez Piotra I w odniesieniu do całkowitej zmiany oblicza rosyjskich sił zbrojnych było wspaniałe zwycięstwo odniesione przez jego wojska nad Szwedami w 1709 r. pod Połtawą. Paweł Krokosz (ur. 1976) historyk, absolwent Wydziału Historycznego UJ. Zajmuje się problematyką związaną z historią, religią, polityką, kulturą, gospodarką państw Europy Wschodniej (Rosja, Ukraina, Białoruś) oraz Francji w XVI-XVIII w. W swoich pracach o charakterze historyczno--krajoznawczym podejmuje się także popularyzacji poszczególnych miast i rejonów południowo-wschodniej Polski. Autor szeregu publikacji naukowych i popularno-naukowych ogłoszonych w kraju i za granicą.
Klimat książki
Rzetelna, naukowa analiza procesów modernizacyjnych w Imperium Rosyjskim na przełomie XVII i XVIII wieku.
W skrócie
- Skłania do myślenia
- Rozbudowany świat
- umiarkowane tempo
Tropy
- wielki reformator
- przemiana ustrojowa
- konflikt zbrojny
Szczegóły
- Rok wydania
- 2010
- Liczba stron
- 428 str.
- Wydawnictwo
- Arcana
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- historia
- ISBN
- 9788360940174
Inne książki autora
(9)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Rosyjskie siły zbrojne za panowania Piotra I" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.