Rosja w okresie prezydentury Władimira Putina

Kiedy 7 maja 2008 r. został zaprzysiężony nowy prezydent Rosji - Dmitrij Miedwiediew - większość komentatorów musiała przyznać, że po raz pierwszy przekazanie władzy na Kremlu odbyło się w sposób przewidywalny. Ceremonię zorganizowano w iście bizantyjskim stylu, z niespotykanym przepychem, tuż przed mającą się niebawem rozpocząć wielką defiladą zwycięstwa na Placu Czerwonym. Nowemu prezydentowi towarzyszył Władimir Putin, przyszły premier, który niepodzielnie rządził Rosją przez ostatnie osiem lat. Znakomici eksperci, jak Zbigniew Brzeziński, słusznie nazwali ubiegłoroczne wybory parlamentarne, a następnie prezydenckie, kontrolowanym przez Putina plebiscytem. Liderzy opozycji zarzucali mu nadmierną centralizację, odejście od demokracji, bezalternatywność we wprowadzanych reformach. Politolodzy zaś określają ukształtowany w tym okresie system polityczny jako "represyjny autorytaryzm", będący zaprzeczeniem instytucjonalizacji i demokratycznego systemu prawnego. W Rosji nazywa się go mianem "sterowanej demokracji" lub "demokracji suwerennej", podkreślając, że ustrój w tym kraju może być charakteryzowany według innych standardów niż zachodnie wzorce demokratyczne. Aby ocenić prezydenturę Putina, należy cofnąć się do jej początków, czasu chaosu i zamętu, gdy reżim polityczny był rozstrojony, gospodarka pozostawała w stanie zapaści, zaś zniedołężniały Borys Jelcyn przekazywał sprawy ogromnego państwa w ręce bliżej nieznanego i niepozornego człowieka. Wybór ten okazał się frafny i być może dla spraw rosyjskich była to najlepsza z decyzji kadrowych ówczesnego prezydenta. Nie można wszak nie zauważyć, iż wprawdzie gospodarka wyszła z kryzysu i rozwija się dzięki dobrej koniunkturze energetycznej, a rola Rosji w świecie wyraźnie wzrosła, jednakże w stosunkach wewnętrznych stabilizacja dokonała się dzięki silnej centralizacji rządów i reformom narzuconym "z góry". Zapoczątkowana na początku lat 90. demokratyzacja, choć wypaczana przez Jelcyna, w okresie putinowskim nie stała się priorytetem rządzących. Tym priorytetem było silne państwo, wzmacniające swoją pozycję w stosunkach międzynarodowych. Wiele spraw wewnętrznych ciągle czeka na pilne rozwiązanie ... (Ze Wstępu)