Rose Madder

„JEDNA KROPLA KRWI” To nie było zwyczajne małżeństwo, to był istny koszmar. Rose była bita i poniżana przez swojego męża-tyrana, policjanta przez 14 lat. Pewnego dnia, gdy dostrzega jedną kroplę krwi na białym prześcieradle, dostaje nagłego olśnienia. Nie może tak dalej być, któregoś dnia on ją zabije. Pomimo wielu wątpliwości, pod nieobecność męża ucieka. Znika, jednak ten zajmuje się tropieniem zawodowo. Wkrótce natrafia na ślad swojej „nielojalnej małżonki”. Nigdy nie jest mi łatwo czytać o maltretowaniu słabszych, jednak zmuszam się, by przebrnąć przez te piekło, opisane na papierze, bo kim ja jestem do jasnej Anielki, by jęczeć, gdy kobiety na co dzień przechodzą przez to, co Rose? Więc biorę się w garść i zaciskam zęby, gdy czytam o tym, jak on ją gryzie, bije, wyzywa, wielokrotnie kaleczy czubkiem ostrego ołówka lub gwałci analnie rączką rakiety tenisowej. Mam ochotę go zabić, tak jak każdego rozmemłanego debila, któremu sprawia przyjemność bicie słabszego od siebie. Wkrótce po przeczytanych setkach stron, zostaję wynagrodzona za sprawą odwetu pewnej odważnej Gert. O tak, uśmiałam się co nie miara i dziękowałam Bogu za wszystkie Gert tego świata. Powieść czytałam z wielkim zainteresowaniem i pośpiechem. Chciałam dowiedzieć się, jak skończy ohydny Norman. Czy dostanie nauczkę? I pomimo, iż cała powieść bardzo mi się podobała, to wątek paranormalny nie przypadł mi do serca. Nie, żebym miała coś przeciwko podobnym „abrakadabrom”, jednak obraz, który przemawia do maltretowanej kobiety i związane z tym sny, jakoś mnie nie urzekły.