Romanowowie 1613-1918

Zawiodłem się. Zaczynałem "Romanowów" jak typowy powstaniec. Pełen zapału i romantycznych marzeń: że poznam, że zrozumiem Rosję jeszcze bardziej by dzięki temu mieć ją u swych stóp ujarzmioną i podporządkowaną. Taką władzę miała dać mi wiedza wydobyta z najnowszej książki Montefiore. Skończyło się zesłaniem w dalekie ostępy dziwnych treści połączonym z kilkutygodniową katorgą pokonywania kolejnych dziwolągów językowych. No właśnie - język. "Romanowowie", przy najlepszych intencjach autora, zostali zwyczajnie zaszlachtowani przez polski przekład. Nie będę tutaj przytaczał kolejnych przykładów, bo zrobili to inni oceniający. Jest ich mniej więcej tyle ile drzew na Syberii do wyrębu. Kupowanie książek ma dla mnie również walor utylitarny - jak z samochodem, krzesłem czy lodówką. Mają być piękne i dobrze zrobione. Wydaję kilkadziesiąt złotych, poświęcam czas i oczekuję czegoś w zamian. A tutaj: brak redakcji i brak korekty. Datowanie (dzienne) - raz tekstowe, raz cyfrowe. Datowanie roczne - raz jest, raz go nie ma. Masakra. Montefiore czuje Rosję. Jest po uszy zanurzony w źródłach i to chyba pozostaje największą zaletą tej książki. Niestety, często nawiedzało mnie poczucie, że jest to rodzaj kompilacji z różnych zapisków, jakie towarzyszyły mu przy szkicach do innych jego tytułów. Stąd, według mnie, najlepszy fragment to część dotycząca Katarzyny Wielkiej. Czegoś zabrakło.