Roman by Polański

To że Polański dobrym reżyserem jest, było dla mnie sprawą oczywistą. Jednakże odkrycie iż jest tak wspaniałym gawędziarzem, było dla mnie miłym zaskoczeniem. Autor, za pomocą niezwykle lekkiego i klarownego języka, oprowadza nas po swoim życiu, od jego zarania aż po lata osiemdziesiąte... Opisuje swe okupacyjne perypetie w Krakowskim getcie, wywózkę rodziców do obozów, okrucieństwo i bezwzględność Niemców. Swe powojenne fascynacje sportem, chuligańskie wybryki, mroki stalinizmu w Krakowie i Łodzi, trudne lata nauki w Łódzkiej "filmówce". Aż po zachłyśnięcie się "zachodem" i emigrację... W swej autobiografii Roman Polański umiejętnie buduje nastrój, przedstawia nam siebie, jako sympatycznego faceta który po prostu da się lubić... Opowiada nam o swej spełnionej miłości, i o bezgranicznym bólu, po stracie żony Sharon Tate. W sposób brawurowy zdobywa pełnię naszej uwagi i sympatię... aż do nieszczęsnej historii z Samanthą... Powiem tak, pojęcia nie mam czy wyrok za gwałt na nieletniej, był zgodny czy niezgodny z sądową procedurą. Nie wiem też czy zostały spełnione wszelkie wymagania formalne kalifornijskiego prawodawstwa... I po prostu nie wnikam. Dla mnie akt seksualny 40 letniego faceta z trzynastolatką, to ni mniej ni więcej tylko pedofilia... i nie ważne jest jak bardzo w jego opinii tego chciała. Zdrowy moralnie człowiek, wysłałby ją do odrabiania zadań domowych, a nie udzielałby małolacie praktycznych korepetycji z seksuologii. I wypisywanie pierdoł w rodzaju: powiedziała mi że zaczęła współżycie w wieku lat ośmiu... niczego tu nie usprawiedliwia! Książka napisana świetnie, postać autora niezaprzeczalnie ciekawa, aczkolwiek nie do końca sympatyczna. Poczytać warto.