Rok w Pensjonacie Leśna Ostoja

Książka dobra, ale w mojej ocenie o wiele słabsza niż poprzednia. Pierwsza część bardzo mi się podobała, bo miała akcję, były tajemnice sprzed lat i nawet trochę sensacji. Tu niestety wieje nudą, nic ciekawego się nie dzieje. Za dużo nowych postaci, które nic nie wnoszą do fabuły, za dużo opowiadania o zachowaniu gości i ich przeżyciach a za mało o samej bohaterce Justynie, która co prawda często zjawia się w pensjonacie, ale jej pobyt nic ciekawego nie wnosi do fabuły. Bo jej kłopoty związane z sąsiadem w mieście, nie są zbyt ciekawe. W tej powieści niestety brak konkretnej akcji a przede wszystkim emocji. Brak mi było większego kontaktu z bohaterami, wszystkie zdarzenia potraktowane były pobieżnie i tak trochę sztucznie.Tym razem byłam tylko widzem a nie uczestniczyłam w życiu bohaterów. Pomysł na podzielenie "służby" w pensjonacie na kilka osób, według mnie nieudany.To takie krótkie opowiadania o wszystkim i o niczym szczególnym, które nic nie wnoszą i szybko się o nich zapomina. Plusem natomiast jest sam sposób pisania autorki. Lekki w odbiorze, z humorem który bawi i można się autentycznie śmiać z zaistniałych sytuacji. Mam nadzieję, że ostatnia część będzie bardziej interesująca pod względem samej treści i pozamyka tematy zaczęte i niedokończone.