Rodzinna Europa

Starzeję się, bo coraz częściej wracam do lektur z czasów dzieciństwa i młodości. Nie widzę w tym jednak niczego tragicznego. Wręcz przeciwnie - po latach, bywa że wielu, oj, wielu, w zupełnie inny, bardziej dojrzały sposób odbieram książki, które niegdyś czytałam, będąc płochym dziewczęciem:) A poważnie mówiąc, wzruszam się, sięgając po teksty, które kilka dekad temu czytałam pierwszy raz w drugim obiegu. Tak też było z książką Miłosza. "Rodzinna Europa" jest tylko po trosze autobiografią, jeśli już, to na pewno przede wszystkim artystyczną, a nie familijną, mimo iż autor nieraz odnosi się do przeszłości swojej i swoich bliskich. Miłosz pisze głównie o swoich literackich doświadczeniach, przełomowych momentach w życiu, spotkaniach z wybitnymi ludźmi, autorytetami, ale i kolegami po piórze, na których się zawiódł. Szczególnie zainteresowały mnie fragmenty poświęcone ulubionym lekturom naszego noblisty. Miłosz ciekawie i intrygująco pisze o kulturze europejskiej i jej dwóch wielkich filarach, jakimi są antyk i chrześcijaństwo. Jednocześnie jednak odnosi się do bieżących zdarzeń i najważniejszych katastrof XX wieku. W ujęciu autora historia wcale nie okazuje się nauczycielką życia, raczej udowadnia, że ludzie wcale nie uczą się na własnych błędach, lecz je powielają, udoskonalając jedynie metody zabijania. Przerażające, ale do bólu prawdziwe. Kultura w ujęciu Miłosza okazuje się ostatecznie ocaleniem, gdyż pozwala nawet w świecie przemocy i totalitaryzmu zachować wewnętrzną niezależność. Plusem na pewno jest fakt, że autor przyznaje się do swoich twórczych i osobistych błędów. Niczego nie ukrywa, nie stara się usprawiedliwiać, za co bardzo go cenię. Lektura "Rodzinnej Europy" to dla mnie wielka uczta duchowa. Książka stoi na półce z ulubionymi tytułami i wiem, że jeszcze nieraz do niej wrócę.