Rodzina Delaneyów

W artystycznej rodzinie nie ma miejsca na przeciętność ani na czułostki. Szczególnie, gdy matka odchodzi za wcześnie, a ojciec nie panuje, i chyba nie chce panować nad trojgiem energicznych dzieci. W takich rodzinach dziedziczy się talent i egoizm, choć bywa, że dwoje z rodzeństwa świecą na zewnątrz, jedno zaś do wewnątrz. O takich 'artystycznych' dzieciach mówi się najlepiej lub bardzo źle. Mąż najstarszej - Marii, nazywa ich na pierwszej stronie pasożytami. Przez kolejnych czterysta, w dialogach i retrospekcjach szukamy potwierdzenia lub zaprzeczenia tego określenia. To książka o jednym dniu, przez który przemyka całe życie bohaterów. Czasem jest ich żal, gdy szukają uwagi rodziców zajętych sławą taneczną i wokalną. Czasem pytamy, dlaczego odziedziczyli wszystko, co czyni ich najgorszymi z ludzi. Czasem odnajdujemy w nich iskrę dobroci i empatii, która zwykle jednak szybko gaśnie. Tylko najmłodsza córka, skromna i odpowiedzialna, długo nieświadoma talentu, przywraca cień wiary w "Rodzinę Delaneyów". Bywają tutaj rozdziały wybitne. Jak trzynasty, który olśniewa opisami najpiękniejszych momentów w życiu każdego z rodzeństwa. Albo jak te, które odnoszą się do najbardziej niewiarygodnego postepowania Marii jako matki lub Nialla jako brata i bezmyślnego kochanka. Autorka stawia nas na granicy moralności, pewnych spraw nie dopowiada, ale przecież wiemy, czujemy jak dziwne i brzydkie stają się tutaj wzajemne relacje. Niestety są też i rozdziały miałkie, niepotrzebnie rozbite na detale, wypełniające w nieciekawy sposób przestrzeń pomiędzy tym, co nas porusza. Stąd bierze się mieszanka nierówna, czasem bardzo intensywna, czasem zaś nijaka, mdła i zniechęcająca. Powieść jest dobrym obrazem zależności rodzinnych w świecie opanowanym przez gwiazdy - prawdziwe lub samozwańcze. Przy tym, bez wahania, autorka zderza sławę i talent z niedbałością o życie osobiste, z kpiną z ról, które przecież powinniśmy wypełniać najpiękniej. Skłania do wejrzenia w głąb postaci wynoszonych na piedestał, do psychologicznej analizy zachowań skrywanych pod powierzchownym urokiem. Zdarzają się jednak dłużyzny pełne przykładów tego, co już doskonale przyswoiliśmy po wcześniejszych scenach stanowiących wyrazistą charakterystykę postaci. Nie odbiera to książce świetnie wydobytych czarnych plam toksyczności i egocentryzmu, ale jednak nieco uwiera. Mimo pewnych niedociągnięć uważam, że warto przeczytać tę książkę. Może uświadomić, może wzbudzi niechęć i oburzenie wobec zachowania bohaterów. Jeśli odniesie taki skutek, warto wejść w świat pełen blichtru, by wśród pasożytów odnaleźć jedną lub dwie postaci, które żyją dla innych, nie zaś dla własnego ego. I jeszcze wydanie - piękne, stanowiące niezwykle estetyczny ukłon w stronę klasyki. To kolejna książka z serii butikowej, a ta stanowi niewątpliwą ozdobę biblioteczki. Katarzyna dziękuję Wydawnictwu Albatros.