Rock po polsku. Przeboje, podboje i skandale

Ech... Zacznę od plusów. Jest kilka ciekawych anegdot. Tyle. Minusów jest znacznie więcej. Jak na książkę o rocku, dużo tu artystów spoza niego pochodzących. Rodowicz, Krawczyk, jazzmeni... Delikatna wzmianka "i nie tylko..." na okładce sprawy nie rozwiązuje. Jedna trzecia książki traktuje o Hołdysie, kolejna jedna trzecia - o Lady Pank. O Maanamie jedna wzmianka. O TSA również. Lombard, Kat, Dezerter, Dżem i wielu innych - nieobecni. Autor mógł zatytułować książkę "o artystach, z którymi rozmawiałem". Kompletnie niepotrzebne wstawki o tym, jak to autor rozmawiał z artystą w tej a tej knajpie. Ale to miało chyba służyć "pompowaniu" tekstu: powtarzanie cytatów, rozdział o tym że Pan z Panią, a inna Pani bez żadnych konkretów (pewnie płacili od strony). Napuszony styl, który zapewne w założeniu autora miał być dowcipny. Jest na krótką metę, a na długą cholernie nuży. Cena. 140 złotych to jakiś wysublimowany żart w stylu autora? No i nachalna współczesna polityka, którą autor wciska gdzie tylko może. Ja wiem, że "Gazeta Wyborcza" naznacza piętnem tych, którzy z nią współpracują. Ale co to ma do muzyki rockowej z lat 90-tych czy 80-tych? Zaiste, nie wiem. Reasumując - za zawartość 7 (wykażę tolerancję). Za opisane wyżej minusy - 1. Średnio - 4. A po ludzku: jeśli ktoś wam da ją za darmo, to bierzcie. Ale nawet złotówka na tę książkę wydana to marnotrawstwo.