Robin Hood

Powróciłem do lektury tej książki po niemalże czterdziestu latach, w ramach "poszukiwań" emocji z dzieciństwa. Kołatają mi w pamięci dziecięce egzaltacje, kiedym - pacholęciem będąc - pochylał się nad tymi stronicami. Wielkim walorem - docenionym przeze mnie również i dzisiaj - są ilustracje autorstwa Włodzimierza Bartoszewicza, które, pamiętam, wnikliwie studiowałem jako szczenię. Dziś perspektywa i świadomość lekturowa już inne, rzecz jasna. Bije w oczy żenująca naiwność tej historyjki, razi wręcz pospolita głupota fabuły, śmieszą charakterystyki postaci, drażni prostacka momentami polszczyzna z kwiatkami typu: "w każdym bądź razie". Ale: w niczym nie zmienia to faktu, że uważam tę książkę za jedną z najważniejszych lektur wczesnego dzieciństwa. Owa naiwność porażająca dorosłego czytelnika - dla dzieciaka jest fascynującą opowieścią czytaną w płonącymi uszami. Książka uczy młodziaka, czym jest i jak ważna w życiu jest przyjaźń, lojalność, prawda, wierność, szlachetność, sprawiedliwość, uwrażliwia i uświadamia podział świata i życia na dobro i zło. Uczy po prostu, że "warto być przyzwoitym". A przy okazji pokazuje niedorostkom przedsmak emocji związanych z pierwszą miłością. Z tych wszystkich powodów uważam, że to właśnie ta książka powinna być jedną z lektur w podstawówce. Miły to był powrót w krainą dzieciństwa.