Resztka ciepła

Macie takich autorów, po których książki sięgacie w ciemno? Ja mam kilku, zarówno polskich jak i zagranicznych, a do tego grona niewątpliwie zalicza się Ilona. Historie jakie tworzy są pełne emocji i wrażliwości, ciepła i prawdy. Są ważne w swoim przekazie, niekiedy bolesne, ale niosą też ze sobą ogrom nadziei. Na pewno nie będę w stanie przelać na tę krótką recenzję wszystkich emocji jakie towarzyszyły mi przy czytaniu tej książki i myślę też, że każda kobieta odbierze ją inaczej, w zależności od momentu życia w jakim się znajduje. Agata to zwyczajna kobieta, pewnie jak wiele z nas. Ma męża, dzieci, pracę, wiedzie całkiem normalne życie matki i żony. W wolnych chwilach jeździ na wieś, do domu po rodzicach, bo tam odpoczywa jej się najlepiej. Pozorny spokój nie przekłada się jednak na to, co nosi w sercu. Oszukana i zdradzona przez męża próbuje funkcjonować w nowej rzeczywistości, udając, że wszystko jest w porządku. No bo przecież zerwał, zakończył tamtą znajomość, obiecywał. Dlaczego więc znowu coraz częściej bierze dyżury w pracy, dlaczego później wraca do domu, dlaczego jest wycofany? Na pewno chce zarobić więcej, by było ich stać na wakacje, na zabawki dla dzieci, na życie, prawda? Ile z nas, kobiet przeżywa bądź przeżywało takie dylematy? Na pewno wiele. Agata usilnie walczyła o rodzinę, o dom, o to by dzieci jak najmniej ucierpiały. Najbardziej bolesne było dla niej to, że kiedy ona przeżywała stratę rodziców, jej mąż… No właśnie… był z kim innym... Wiele czasu, energii, wylanych łez i samozaparcia kosztuje Agatę, by w końcu przerwać to błędne koło, by zawalczyć o siebie i o tę resztkę ciepła, która tli się w jej sercu. By zrozumieć, że droga do szczęścia prowadzi przez wyzwolenie, a nie przez walkę za wszelką cenę. Co czułam czytając tę historię? Współczucie, zrozumienie, smutek, złość, a w końcu dumę i satysfakcję. To mądra i życiowa książka, a Agata mówi głosem wielu kobiet. Autorka jak zawsze z niezwykłą wrażliwością podchodzi do tematu, pozostawiając w sercach czytelnika nadzieję i spokój, a w głowie wiele refleksji. Ta historia potrafi dać w twarz, ale też pomaga wstać z kolan. Serdecznie Wam polecam!