Requiem dla wilka

Dziś skończyła się moja Bieszczadzka przygoda z wilkiem w roli głównej.Jakoś godzinkę temu przeczytałem ostatnie zdanie w książce Requiem dla wilka.Mam wobec tej książki mieszane uczucia.Na pewno starałem się polubić Joannę, myślę że mi się udało.Chociaż nie dorównuje ona Katarzynie.Ale Kasia to był ktoś, ta to miała pasję i miłość do wilka.Króla polskich drapieżników.Joanna na początek mnie troszkę irytowała.Potem zacząłem ją darzyć coraz większą sympatią.Może dlatego,że i ona zaczęła się zakochiwać w przyrodzie Bieszczad ? Pamiętam jej fascynację wiewiórką,czubatym ptaszkiem ( pewnie jemiołuszką ) rozbawiło mnie to,że pomyliła borsuka z niedźwiadkiem :-D,i oczywiście jej coraz większa miłość do wilka. Osobną historią w tej książce jest Jerzy.Ciepły i wrażliwy człowiek.A jednak powieść do końca mnie nie przekonała,temat mi bliski zoologia, jednak coś poszło nie tak.Szkoda, bo mogło być o wiele lepiej.