Requiem aeternam

„WOLNE LEKTURY” REWELACYJNIE WYWIĄZUJĄ SIĘ Z EDUKACYJNEJ MISJI. DZIĘKUJĘ! Dostępne na: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przybyszewski-requiem-aeternam/ „Requiem aeternam” to „wieczne odpoczywanie”. Znalazłem ciekawe opracowanie na: https://wypracowania24.pl/jezyk-polski/8294/stanislaw-przybyszewski-requiem-aeternam?strona=3 ……które kończy się słowami: „….Utwór Przybyszewskiego jest szokującą konfesją zdegenerowanego człowieka, schyłkowca, dekadenta nie mającego żadnego celu w życiu, przenikniętego świadomością własnej małości, ulegającego siłom popędu płciowego. Poeta daje nim wyraz swoim przekonaniom o dominującej w świecie roli seksualności, podkreśla tragizm losu człowieka, którego działania są zdeterminowane przez biologizm i pożądanie.” Tekst zaczyna się parafrazą początku Ewangelii wg Jana (nie III Księgi Pentateuchu) - „Na początku było Słowo” na „Na początku była chuć”, a dalej: „…..Chuć to prasiły życia, rękojmia wiecznego rozwoju, wiecznego odchodzenia i wiecznego powrotu, jedyna istota bytu….” I tutaj konieczna jest uwaga, że to lektura dla czytelników, którzy coś niecoś o Przybyszewskim słyszeli i coś jego czytali. Przypomnę tylko, że Przybyszewski był legendarną postacią europejskiej bohemy, twórcą i guru krakowskiej cyganerii, że Dagny zginęła w 1901 roku, a ten poemat prozą wydał w 1904. Nie jest to ani pornos, ani bluźnierstwo, lecz przeintelektualizowane zmaganie się samego z sobą, czy też erudycyjna prowokacja. Szczęśliwie, szczegółowe liczne przypisy ułatwiają lekturę. Całość liczy 62 strony i jest datowana na 1890 rok, a „Wolne Lektury” podają jako rok publikacji - 1893. Te dwie ostatnie daty bardziej mnie pasują, bo to jednak wydaje się rozkosznie młodzieńcze. Z notki w „Wolnych Lekturach”: „….Dlatego wszystko, co istnieje, ma swój początek w chuci, chęci rozmnożenia, rozkoszy, niemalże obłędu. Przybyszewski ukazuje relację między płciami, w kontrowersyjny sposób, na pograniczu obłąkania opisuje wzajemne uzależnienie, hierarchię i nieokrzesane pożądanie… …’Requiem aeternam’ to manifestacja intrygujących i niekiedy budzących niepokój poglądów artysty, nazywanego niekiedy Smutnym Szatanem. ..” Poczytałem, pomyślałem, popisałem i wszystko zlikwidowałem, bo znalazłem wielce ciekawy artykuł, który uświadomił mnie, że lektura ta mnie przerosła. Otóż, na: http://mazowsze.hist.pl/21/Studia_Plockie/502/1981/16229/ ….znalazłem opracowanie ks. Ireneusza Mroczkowskiego pt „KONCEPCJA CZŁOWIEKA W UJĘCIU STANISŁAWA PRZYBYSZEWSKIEGO”, które gorąco polecam, a sam przytaczam drobny fragment (s.37): „….Przybyszewski poszedł raczej śladami Schopenhauera. Na powiązania między „chucią" Przybyszewskiego i „wolą" Schopenhauera zwrócili uwagę: I. Matuszewski K. Irzykowski i W. Feldmann. . K. Wyka sądzi, że Przybyszewski parafrazował „wolę" Schopenhauera, że służyła ona do budowania „nagiej duszy", ale włożył w nią treść wziętą z innych źródeł. . Wydaje się, że słuszne stanowisko zajął J. Tuczyński, który uważa, że „Pra-chuć" jest kapitalnym ujęciem ogniska ślepej woli, jej czystej, wegetatywnej, demonicznej mocy zwanej przez Schopenhauera „Geschlechtstrieb". Tę demoniczną moc, zdeterminowaną mechanizmem instynktów, umetafizycznia również Przybyszewski jako fatum, uzyskując w ten sposób absolutny determinizm ślepej woli..”. Szukając źródeł odkrytej siły kosmicznej — „chuci" — rzeczywiście odwoła się Przybyszewski do swoiście pojmowanego Absolutu…..” Skromność nie pozwala mnie się wymądrzać wobec powyżej wymienionych nazwisk, więc pozostawiam swoje emocje w ukryciu, polecam esej Przybyszewskiego, jak i całość wymienionego wyżej opracowania i stawiam, oczywiście 10/10, jak większości utworów tego demonicznego autora.