Reneta

106 stron lekkiego papieru, który z jakiegoś powodu mocno przygniata. Może statyką trwania w oparciu o starą jabłoń, od której Mira musi się odbić, by przenieść fantazję pod zwinięte koce z Anką w środku. Może tkwieniem na linii startu, która rozciąga się jak guma i jak ta guma spina nogi, gdy Mira chce zrobić krok w przód. Może przeszłością skalaną śmierciami i chorobą Róży. Może nieustannym dreptaniem w niezrozumieniu świata i jego przedziwnych zasad. Do reklamy prezerwatyw trzeba dorobić artystyczną ideologię, do segregacji ciuchów z second handu obrać strategie poszukiwawcze, do call center iść przygotowanym na agresję i noce zawinięte w śpiwór spięty z sześcioma liniami telefonicznymi. Każdy początek jest constans, nie ma ciągu dalszego, "jesteśmy zawsze na dużych schodach, które prowadzą do góry". Można wysadzić świat w przypływie chęci walki, która rodzi się po wspomaganym farmacją śnie, ale po co... Trzeba wejść w tę opowieść jak w poezję, zatrzymać się przy pięknych frazach, które są kontrapunktem dla szmat, gronkowca, masek i kombinezonów, dla kieszeni, w której roztapia się erzac nagrody, zastępcze ptasie mleczko. Znaleźć te krótkie chwile sprzed stagnacji w czterech siedemnastych domu zastawionych kaktusami po niebo, domu jedynego, jaki jej pozostał. Trzeba słuchać rytmu... Jest we mnie to dręczące wrażenie, że jeśli znajdziemy zachwyt, będzie on jak iskierka. Cyt, i zgaśnie. Być może tak miało być w tej listopadowej opowieści. Brudno i zwyczajnie, czasami pięknie. Szara reneta jest smaczna choć brzmi i wygląda szaro. Smakować będzie bardzo indywidualnie, ja ugryzłam, przełknęłam na jeden raz i doceniam wybór małej formy, bo jest jej tyle, by udać nasycenie. Nie wiem, czy chciałabym jeść dalej... Ciekawa lektura, inna, intymna. Dobra. Katarzyna we współpracy z Wydawnictwem W.A.B.