Ręce Boga

Zacznę od tego, że w ogólnym rozrachunku powieść przypadła mi do gustu. Historia była brutalna, makabryczna, ale nie tylko tym wywoływała zainteresowanie. Próba odkrycia sprawcy makabrycznych morderstw budziła zaintrygowanie i trzymała w napięciu. Postaci były poprawnie stworzone, z całą gamą prywatnych problemów. Stylistyka sprzyjała szybkiemu czytaniu. Nie zabrakło w niej sarkastycznych rozmów i wewnętrznych dialogów, które wywołały uśmiech.  Z rzeczy, które mi się nie podobały to rozważania bohaterów, które albo nie miały zupełnie związku z fabułą, albo były bardzo okołotematyczne, a wzbudzały niesmak. Nie jestem wrażliwym czytelnikiem, mało co potrafi mnie obrzydzić. Co więcej, bardzo sobie cenię, jeśli autor potrafi tak barwnie namalować wydarzenia, stworzyć otoczkę miejsca, że wywoła u mnie dreszcze. Twórca "Ręce Boga" również posiada ten dar, ale wykorzystuje go nadmiernie i opisując rzeczy zupełnie niepotrzebne. Postaci zachowywały się ohydnie. Obwąchiwanie samego siebie lub opisywanie problemu nadmiernej potliwości czterech liter nie jest czymś, o czym chcę czytać. To nie miało znaczenia dla fabuły, było wręcz zbędne. To jednak są tylko niuanse, które nie wypłynęły na mój odbiór powieści. Biorąc pod uwagę, że był to debiut literacki, było wybornie. Nie wiem, czy finalnie będę ukontentowana historią, gdyż jest to pierwszy tom. Sprawa tylko w pewnym stopniu została rozwiązana.