Rdza

Przyjąłem onegdaj zasadę, że niektóre pozycje mają mnie zaskakiwać. Źle czy dobrze – obojętnie. Mam o nich wiedzieć tylko tyle, że się ukazały. Nawet opinie Szanownych Czytelników, pozwalam sobie czytać dopiero po lekturze. Ta do nich należy. Jeżeli czytam ze ściśniętym gardłem Jeżeli bezwiednie zaciskam dłonie Jeżeli mój wzrok śmiga po literach, aż miło By za moment się zatrzymać, wrócić, zatrzymać, wrócić Jeżeli uderza mnie realizm i namacalność A włoski na rękach przybierają wygląd lasu antenek To książka dla mnie Bo ona żyje Bo opowiada o nas. O ludziach. Ich relacjach z innymi i sobą samym. O doczesności zdeterminowanej przypadkiem. O okropieństwach wojny i jej konsekwencjach. O tym, jak ważni jesteśmy dla tych, którzy nas kochają. O tym, że nie żyjemy na niby. I za wybory trzeba płacić. Bo szczęście za darmo nie istnieje. I jeszcze o tym, że mimo czającego się wokół zła, ZAWSZE dobry elf lub inna rusałka pomocną wyciągną dłoń. O stawianiu czoła przemijaniu. Stawianiu czoła monotonii. I w końcu o tym, że w walce z tytułową rdzą, nie stoimy na przegranej pozycji. Bo nie jesteśmy sami. Tego nie napisał Jakub Małecki. Zrobił to Jakub Olbrzymi. Jakub Nie Lada. Jakub Wybitny. Piękna skonsolidowana forma, którą uwielbiam. Minimum chemii, maximum smaku.