Ratownik. Głębia namiętności

Ta książka uderzyła mnie przede wszystkim swoją intensywnością – taką, która nie daje czytelniczce komfortowego dystansu. „Ratownik. Głębia namiętności” odebrałam bardziej jako doświadczenie emocjonalne niż klasyczną historię. Najmocniejszą stroną jest dla mnie sposób, w jaki autor operuje napięciem. Ono nie znika – ono narasta, pulsuje gdzieś pod powierzchnią i sprawia, że nawet spokojniejsze momenty mają w sobie coś niepokojącego. Czułam, że relacje między bohaterami są pełne sprzeczności: przyciągania i oporu, bliskości i lęku. To właśnie ta niejednoznaczność była najbardziej wciągająca. Styl jest dość zmysłowy, momentami wręcz ciężki od emocji. Nie każdemu to podejdzie – chwilami miałam wrażenie, że jest tego aż za dużo, że tekst przytłacza zamiast prowadzić. Z drugiej strony, właśnie dzięki temu książka wyróżnia się na tle innych – nie próbuje być „łatwa”. Jako czytelniczka miałam momenty zachwytu, ale też chwile zmęczenia. To nie jest lektura na jeden wieczór dla odprężenia, raczej coś, co się dawkuje i przeżywa we własnym tempie. Ostatecznie zostaję z poczuciem, że to książka nierówna, ale intrygująca. Taka, która bardziej działa na emocje niż na logikę – i jeśli ktoś jest na to gotowy, może naprawdę wciągnąć.